08 Φεβρουαρίου, 2011

Εσωτερική Εργασία

Εσωτερική Εργασία


Πάρα πολλοί από εμάς, έχουμε φτάσει πολλές φορές στο σημείο όπου νιώθουμε μετέωροι. Πως είμαστε στο μεταίχμιο από "κάτι", αλλά τι είναι αυτό, μας διαφεύγει. Όπως ακριβώς και το τι "πρέπει" να κάνουμε μετά. Ψάχνουμε απεγνωσμένα να πιαστούμε από κάπου είτε για να στηριχθούμε είτε για να μας δώσει ώθηση, κάτι το οποίο δεν είναι λάθος, αλλά εξαρτάται πάντα από τις περιστάσεις και από την ποιότητα αυτού του στηρίγματος.

Αναζητούμε κάτι έξω από εμάς και πασχίζουμε να το ενστερνιστούμε/αφομοιώσουμε/προσαρμόσουμε, έτσι ώστε να ταιριάξει καλύτερα στις ανάγκες μας. Είναι οι στιγμές που, σαν νήπια, αναζητούμε το χέρι του γονέα μας για να μάθουμε να περπατάμε. Και αν δε το βρούμε, στηριζόμαστε στο τραπεζάκι αλλά, στην αρχή συνήθως, καταλήγουμε να τραβάμε το καρεδάκι που έχει στρώσει η γιαγιά, με αποτέλεσμα να σπάμε τα πάντα. Μόνο μετά από πολλές μελανιές θα καταφέρουμε να βρούμε τον τρόπο να στηριχθούμε κατάλληλα.

Αλλά με τι έχει να κάνει αυτό το "κατάλληλα"; Στην ουσία έχει να κάνει με τη δική μας στάση του σώματος και τη δύναμη που εμείς θα βάλουμε σε αυτή την προσπάθεια. Οπότε ακόμη και στην παρουσία ενός στηρίγματος, πάλι εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να το κάνουν "σωστά".

Το νήπιο όμως δεν καταλαβαίνει ότι η λειτουργικότητα του τραπεζιού δεν είναι για στήριγμα, στην προσπάθειά του να σταθεί στα πόδια του. Ακόμη και μια σόμπα να ήταν στη θέση του, θα πιανόταν από εκεί. Ως αποτέλεσμα, θα καιγόταν, και μετά στην ενθύμηση του πόνου θα την απέφευγε.

Δυστυχώς, παρόλο που ο σωματικός πόνος είναι πολλές φορές ο καλύτερος ανασταλτικός παράγοντας για την αποφυγή του λάθος στηρίγματος, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον συναισθηματικό/ψυχικό/πνευματικό μας κόσμο. Όσες φορές και αν το στήριγμά μας αποδειχθεί λανθασμένη επιλογή, για κάποιο λόγο συνεχίζουμε να προσπαθούμε να πιαστούμε από εκεί ή από κάτι παρεμφερές.

Δύο λόγους μπορώ να σκεφτώ γι' αυτό:
1) Η επιλογή είναι συνειδητή και αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση κάποιου άλλου σκοπού, πέραν του φαινομενικού.
2) Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι πραγματικά είναι επιζήμιο για εμάς και συνεπώς δεν έχουμε καμία επίγνωση του εαυτού μας!

Τι σημαίνει όμως να γνωρίζουμε τον εαυτό μας; Σίγουρα δεν έχει να κάνει με την ταυτότητά μας ή τις συνήθειές μας, μιας και οι τελευταίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά εξωτερικές επιρροές. Πολύ λίγοι είναι αυτοί που ανά πάσα στιγμή βιώνουν πραγματικά την ύπαρξή τους και μπορούν να πουν πως συνειδητά κάνουν κάποια ενέργεια. Θέλει πολύ "ξεχορτάριασμα" και πάλι δεν υπάρχει καμία εγγύηση για την επιτυχία της απομόνωσης του εαυτού μας από εξωτερικούς παράγοντες. Από τη στιγμή της σύλληψής μας, επηρεαζόμαστε από τα πάντα!

Εσωτερική Εργασία
Η ελευθερία του ατόμου όμως δεν έγκειται στην απομόνωσή του, αλλά στην δυνατότητα που του δίνεται να διαλέξει. Και να διαλέξει όχι με κριτήριο τι είναι πραγματικά δικό του, αλλά τι είναι αυτό που θέλει, διότι δικό μας δε θα είναι ποτέ τίποτε. Θέλημα λοιπόν...

Συζητώντας με πολλά άτομα από τον χώρο της αναζήτησης (Ο,ΤΙ και να αναζητεί ο καθένας, γιατί ο σκοπός είναι η διαδικασία της αμφιβολίας και όχι η εύρεση λύσης αυτή καθ' αυτή) και παρακολουθώντας πολλά κείμενά τους, παρατήρησα πως λίγοι είναι εκείνου που αντιμετωπίζουν με την πρέπουσα βαρύτητα το θέμα της εργασίας με τον εαυτό μας.

Δεν αναφέρομαι σε κάποιου είδους εκπαίδευση με σκοπό την "τελειοποίησή" μας, με βάση κάποια ασαφή και κυρίως υποκειμενικά κριτήρια. Αυτή η αντιμετώπιση είναι δογματική και ως τέτοια την απορρίπτω. Έχει να κάνει με την αναγνώριση του θελήματός μας και της αποδοχής του, ξέχωρα από οποιαδήποτε θετική ή αρνητική για τους άλλους, επιρροή.

Ειδικά στον τομέα του αποκρυφισμού/μεταφυσικής/μαγείας (δώστε όποιο όνομα θέλετε), δεν υπάρχει καλό και κακό, σωστό και λάθος. Υπάρχει η Θέληση μας και το πως χρησιμοποιούμε αυτό που μας δίνεται. Πως είναι δυνατόν, όταν δεν κατανοούμε τι υπάρχει μέσα μας (και ακόμα χειρότερα όταν αγνοούμε τελείως την ύπαρξή του), να μπορέσουμε να επιβληθούμε σε δυνάμεις εξωτερικές από εμάς; Ακούω και διαβάζω για ανθρώπους που τρέχουν να βρούνε το επόμενο ξόρκι τους για ποταπούς λόγους (ΑΝ έχουν έστω κάποιο λόγο), που επηρεάζουν τους γύρω τους με ανεύθυνη διαχείριση της ενέργειάς τους. Που πασχίζουν να αλλάξουν κάτι έξω από αυτούς, μένοντας οι ίδιοι στάσιμοι. Όση δύναμη και να αποκτήσετε πάνω σε αυτούς τους παράγοντες, αυτή η δύναμη θα είναι πάντα ασταθής διότι η βάση είμαστε εμείς και χωρίς γερά θεμέλια, η κατάρρευση είναι σχεδόν βέβαιη.

Δεν υπάρχει τίποτε από αυτό που πολλοί παρομοιάζουν με "εσωτερικούς δαίμονες". Υπάρχουν μόνο κλειστές πόρτες που αποφεύγουμε να ανοίξουμε διότι φοβόμαστε. Και τότε ψάχνουμε στήριγμα. Γιατί να φοβόμαστε όμως κάτι που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι μας; Ευνουχιζόμαστε και προσπαθούμε να καλύψουμε την ύπαρξή του. Το αποτέλεσμα είναι να μοιάζουμε με άσχημες γριές που έχουν βάλει πάρα πολύ makeup. Η ασχήμια μεγεθύνεται και δεν καλύπτεται τίποτα. Όσο τις καταπιέζουμε και τις αγνοούμε, τόσο αυτές οι πτυχές του εαυτού μας θα πασχίζουν να κερδίσουν την προσοχή μας. Κανείς δεν κερδίζει κάτι από αυτή τη διαμάχη. Αντιθέτως, μπορούμε να χάσουμε τα πάντα. Δεν υπάρχουν όρια που πρέπει να βάλουμε στον εαυτό μας. Δεν υπάρχουν αλυσίδες που μας φωνάζουν ότι πρέπει να φορέσουμε. Υπάρχουν μόνο τα όρια που βάζουν οι άλλοι γύρω τους και δεν πρέπει ποτέ να παραβιάζουμε.

Το πιο διαδεδομένο στήριγμα που έχουν ανεξαιρέτως όλοι οι άνθρωποι, είναι ο εγωισμός τους. Έχει και αυτός τη χρησιμότητά του, κυρίως για άτομα που έχουν την τάση να πέφτουν θύματα κάθε μορφής εκμετάλλευσης, παρόλα αυτά δεν παύει να είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην εξέλιξή μας. Και αυτό, γιατί καταλαμβάνει πάρα πολύ "χώρο". Μεγαλώνει και φουσκώνει τόσο πολύ που πλέον ο πραγματικός μας εαυτός χάνεται. Μας φωνάζει πως είμαστε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά θέλουμε να είμαστε.

Εάν μου επιτρεπόταν να δώσω μερικές συμβουλές, αυτές θα ήταν οι εξής:
1) Αναλύστε κάθε κατάσταση στην οποία βρίσκεστε, διεξοδικά, πριν αποφασίσετε να πράξετε. Εάν ο εγωισμός σας, σας προτρέπει προς ακραίες και άλογες αντιδράσεις, σκοτώστε τον. Στην αρχή είναι υπερβολικά δύσκολο, διότι είναι πολύ φωνακλάς, αλλά η μανία του ξεθυμαίνει όσο του αντιστέκεστε. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει κάθε φορά να αναλώνεστε σε άσκοπες αναλύσεις. Έτσι χάνετε την χαρά του αυθορμητισμού. Το ένστικτό σας, θα είναι ο καλύτερος οδηγός.
2) Προσπαθήστε να βιώσετε την ύπαρξή σας! Μην κάνετε πράγματα μηχανικά ή που στην ουσία δε θα θέλατε να κάνετε. Ακόμη και το περπάτημα να είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ. Παρατηρήστε το σώμα σας, τη διάθεσή σας, τις αντιδράσεις σας. Όλα έχουν κάτι να μας πουν και πρέπει να μάθουμε να ακούμε, διαφορετικά είμαστε απλά μια μπάλα ακατέργαστης ενέργειας που τρέχει και δεν πάει πουθενά.

Το αήττητο ενός πολεμιστή εξαρτάται από τον ίδιο. Το ευάλωτο ενός εχθρού εξαρτάται από τον εχθρό. Αυτό σημαίνει ότι οι καλοί πολεμιστές μπορούν να κάνουν τον εαυτό τους αήττητο, αλλά δεν μπορούν να κάνουν έναν εχθρό οπωσδήποτε τρωτό.

Sun Tzu, "Η Τέχνη του Πολέμου"

Γνώρισε τον εαυτό σου και γνώρισε τον εχθρό σου. Χίλες μάχες, χίλιες νίκες.

Sun Tzu, "Η Τέχνη του Πολέμου"


Διαβάστε επίσης: Για τα Συμπληρωματικά Μέσα Αυτοπαρατήρησης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα