13 Μαρτίου, 2011

Η Πορεία της Ψυχής



Πολυσυζητημένο θέμα, θα σκεφτούν πολλοί από εσάς και δεν θα έχετε άδικο. Στο παρόν άρθρο θα σας παρουσιάσω τη δική μου οπτική επί του θέματος, όντας - φυσικά - επηρεασμένη από ποικίλες πηγές. Διότι, σπάνια, ακόμη και στις πιο απλές μας σκέψεις, στεκόμαστε ανεπηρέαστοι...

Οι πρώτες σκέψεις μου ήρθαν διαβάζοντας το βιβλίο της Αλτάνη "Άρρητοι Λόγοι: Επίδαυρος - Θόλου Αποκάλυψης", όπου παρατηρώντας το πλανητικό μας σύστημα ως θεατής, και διακρίνοντας τη θέση της Γης στο μέσον του (από τον Κρόνο μέχρι τον Ήλιο), διατύπωσε την ιδέα πως στην Γη, είναι σαν να δίνουμε "εξετάσεις" εν μέσω όλων των πλανητών-θεών.

Πως μπορούμε όμως, με δεδομένο αυτό και την Ηλιοκεντρική πορεία της ψυχής, να εξάγουμε κάποια ασφαλή, από άποψη τεκμηρίωσης, συμπεράσματα σχετικά με τον σκοπό της και όχι μόνο;

Η πρώτη σύγκριση που αποφάσισα να πραγματοποιήσω, αφορά στον αριθμό που προκύπτει από τον χρόνο περιφοράς κάθε πλανήτη γύρω από τον Ήλιο, όπως όμως ορίζεται από τους Πυθαγόρειους, με τις ιδιότητες κάθε θεού, του οποίου το όνομα αντιστοιχεί στον συγκεκριμένο πλανήτη.

Η Πορεία της Ψυχής
Πρώτα λοιπόν, η ψυχή εισάγεται στην έννοια του χωροχρόνου, μέσω του Κρόνου. Ο Κρόνος πραγματοποιεί την περιφορά του γύρω από τον Ήλιο σε 10.752 ημέρες, το άθροισμα των οποίων μας δίνει τον αριθμό έξι (6). Σύμφωνα με τους Πυθαγόρειους, το έξι αντιστοιχεί στο εμψυχωμένο σώμα. Είναι ο πρώτος τέλειος αριθμός. Επίσης αντιπροσωπεύει τις καταστάσεις της ισορροπίας και αναπαριστά την αρχή της τελειότητας και της ολότητας.

Ο Κρόνος συνδέεται ετυμολογικά με τον Χρόνο και παρατηρώντας την εικόνα του πλανήτη και ειδικά τους δακτυλίους που σχηματίζονται γύρω από το σώμα του, μας δημιουργείται η εντύπωση του περιορισμού του Χώρου.

Εφόσον η ψυχή (αριθμός 6) πρώτα θα "περάσει" από τον Κρόνο, αυτομάτως συμπεραίνουμε πως είναι ζωτικής σημασίας, προκειμένου να φθάσει στο σημείο του εμψυχωμένου σώματος που αναφέραμε παραπάνω, στην ενσάρκωση δηλαδή, να κατανοήσει την έννοια του χώρου-χρόνου και να πειθαρχήσει σε αυτήν. Διότι κάθε ενσάρκωση έχει περιορισμένο χρόνο και χώρο δράσης, υπακούοντας στους νόμους που έχει θέσει από την αρχή της πορείας της ο μέγας Τιτάνας.

Η Πορεία της Ψυχής
Η ψυχή θα συνεχίσει την πορεία της προς τον υιό, Δία. Ο χρόνος που απαιτείται για την περιφορά του είναι 4.330 ημέρες, δίνοντάς μας την μονάδα (1). Η μονάδα ταυτίζεται με την ιδέα του πέρατος, δηλαδή του τέλους, του τέλειου και είναι η εικόνα της οικουμενικής Αρχής, ο κύκλος που αποκτά κέντρο.

Ο Ζεύς είναι ο κοσμικός Νους, ο πατέρας θεών και ανθρώπων. Η Αρχή την οποία πρέπει να αναγνωρίσει η ψυχή για να μπορέσει να συνδεθεί με την υπόλοιπη δημιουργία κατά την περιορισμένη, από τον Κρόνο, ενσάρκωσή της. Ειδάλλως θα ήμασταν ξένοι μέσα στον ίδιο χωρό-χρόνο, χωρίς κανένα κοινό σημείο αναφοράς (κέντρο του κύκλου).

Από τη στιγμή ανάληψης του κοσμικού θρόνου από τον Δία, εκτοπίζοντας - φαινομενικά μόνο - τους Τιτάνες, ξεκίνησε μια σειρά γεγονότων που οδήγησαν στη δημιουργία του ανθρώπου. Είναι η Αρχή που μας συνδέει με το Παν και γι'αυτό μας αποκαλύφθηκε η μονάδα στην περιφορά του.

Ο Νους είναι αγαθός και αμέτοχος. Δεν έχει σκοπό η παραμονή μας εκεί να μας διδάξει τι είναι καλό και τι κακό, μιας και αυτές οι έννοιες απουσιάζουν από το Παν. Δεύτερη σύζυγος του Διός, η Θέμις, θυγατέρα του Ουρανού και της Γαίας ήταν η προσωποποίηση της Δικαιοσύνης. Οι σύζυγοί του όμως, δεν ήταν διόλου τυχαίες. Το γεγονός της ένωσης του Νου με τη Δικαιοσύνη, καθιστά σαφές πως, σε αντίθεση με την διεστραμμένη θέαση του κόσμου σήμερα υπό το πρίσμα του δυϊσμού, η πρωταρχική έννοια που διαπνέει τη Δημιουργία, είναι η Δικαιοσύνη. Η ψυχή πρέπει να διευρύνει την αντίληψή της μέσω του ΔΙΑ-λογισμού για να μπορέσει να προχωρήσει.

Η Πορεία της Ψυχής
Μεταβαίνοντας στον Άρη (687 ημέρες), αντικρίζουμε τον αριθμό τρία (3), στην έννοια του οποίου περιέχεται η αρχή, το μέσον και το τέλος. Εκφράζει την ισορροπία ανάμεσα σε δύο αντίθετα με τη βοήθεια ενός τρίτου όρου.

Ο Άρης ήταν ο θεός του πολέμου. Σε αντίθεση όμως με την στρατηγική της αδελφής του Αθηνάς, ο πόλεμος τον οποίο μας παρουσιάζει είναι πιο βίαιος, ίσως και αναίτιος. Είναι ο πόλεμος για τον πόλεμο. Μητέρα του η Ήρα-Αήρ-Ψυχή, χωρίς πατέρα, μας προδιαθέτει να τον συνδέσουμε με το παρορμητικό μέρος της ψυχής.

Πόλεμος πατήρ πάντων, μας λέει ο Ηράκλειτος. Δίχως τη σύγκρουση, είμαστε καταδικασμένοι σε στασιμότητα. Η παραμονή μας στον Άρη, μας επιβάλλει να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα σε αυτό το παρορμητικό κομμάτι (ένστικτό/πάθη) και στη ΔΙΑ-νοια όπως την διαμορφώσαμε στον Δία. Ο τρίτος συνεπώς, αντισταθμιστικός όρος που πρέπει να παρεμβάλλουμε στα πάθη και τη διάνοιά μας είναι η σύγκρουση/πόλεμος μεταξύ τους, δια να είμαστε ισορροπημένοι.

Η Πορεία της Ψυχής
Η Γη (365 ημέρες) μας δίνει τον αριθμό πέντε (5), ο οποίος έχει (σύμφωνα με τους Πυθαγόρειους πάντα) την έννοια της αφιλονικίας, διότι τα πρωταρχικώς ανόμοια δύο είδη αριθμού, το άρτιο και το περιττό συμφιλιώθηκαν και γέννησαν το 5. Αντιστοίχως, όταν φτάνουμε στο σημείο της ενσάρκωσης στον πλανήτη Γη, έχουμε τη συμφιλίωση της ύλης/σώμα μετά του άυλου/ψυχή.

Καλούμαστε πλέον να εφαρμόσουμε αυτά που μάθαμε στην πορεία μας μέχρι εδώ. Να βρούμε την ισορροπία μας, ως σύνθετη ύπαρξη (ψυχή - σώμα) μέσω πολέμου/σύκρουσης των παθών μας και της λογικής μας (Δίας - Άρης) αλληλεπιδρώντας με την υπόλοιπη Δημιουργία (Δίας), μέσα στο χώρο και το χρόνο που μας παραχώρησε ο Κρόνος.

Η ίδια η ζωή δεν είναι σε καμία περίπτωση προσφορά, μέσω της υποταγής, σε κάποιον θεό ή άνθρωπο από το φόβο κάποιας τιμωρίας, αλλά η τελειοποίησή μας σύμφωνα με τη φύση μας και τον προορισμό μας. Αυτή τη μοίρα δε μας την έχει "φορτώσει" κάποιος. Αποτελεί προϊόν δικής μας επιλογής και οι ενσαρκώσεις τις οποίες θα πραγματοποιήσουμε, δεν αποτελούν τιμωρία σε περίπτωση "αποτυχίας" εύρεσης της ισορροπίας μας. Κάθε άνθρωπος πορεύεται σύμφωνα με το Θέλημά του, κουβαλώντας και αξιοποιώντας τις δικές του εμπειρίες, με τους δικούς του ρυθμούς. Δεν διαγωνιζόμαστε με τη Δημιουργία, αλλά συνεργαζόμαστε μαζί της.

Για την μετέπειτα πορεία μας, μόνο εικασίες μπορώ να κάνω, μιας και για να είμαι εδώ και να γράφω, μάλλον σημαίνει πως δεν έχω ολοκληρώσει το ταξίδι μου ή ίσως και να γύρισα πίσω για κάποιο λόγο!

Η Πορεία της Ψυχής
Η Αφροδίτη (225 ημέρες) μας παραδίδει στον αριθμό εννέα (9). Είναι η κοσμική αλληλεγγύη δρώμενη όχι πλέον στην αλληλουχία των φαινομένων και των δυνάμεων, αλλά η κοσμική αλληλεγγύη πραγματοποιούμενη και βιωμένη από το Ον που αρνείται την προσωπικότητά του για να πλησιάσει και να συγχωνευθεί τελικά με το Εν.

Ο Έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη της Δημιουργίας. Είναι η έλξη του έρωτος που ωθεί τα άτομα να συνδεθούν, παράγοντας κίνηση, εξέλιξη και ζωή. Η ψυχή έλκεται από τον Ήλιο, όντας Ερωτευμένη μαζί του. Μόλις είναι έτοιμη/ισορροπημένη, θα αφήσει την Γη, προκειμένου να ενωθεί μαζί του. Στην Αφροδίτη θα μυηθούμε σε αυτό το μυστήριο, που είναι λυπηρό πόσο λίγοι κατανοούν ακόμη και στην "κατώτερη" μορφή του, τον έρωτα μεταξύ δύο ανθρώπων. Οι ψυχές που έχουν γυρίσει πίσω, ίσως θα ήταν εύκολα αναγνωρίσιμες, από τον τρόπο που αντιλαμβάνονται και βιώνουν τον Έρωτα...

Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου, ο Έρως είναι το τρίτο κοσμογονικό στοιχείο που ακολούθησε μετά το Χάος και την Γαία.

Μόνον εσύ, ουράνιε δαίμον, να μου παρασταθής καιρίως ευγνωμονώντας την φιλία, Έρως ιεροφάντη των μυστηρίων, όχι εκείνο το κακό νήπιο το οποίο παίζει στα χέρια των ζωγράφων, αλλά εκείνος τον οποίον η πρωτόσπαρτη αρχή εγέννησε, τέλειον απ' την στιγμήν της γέννας. Διότι εσύ είσαι εκείνος ο οποίος έδωσες μορφή στο παν από την αφανή και συγκεκχυμένη αμορφία. Εσύ ετράβηξες σαν ταφόπλακα το χάος από το μνήμα που ευρίσκετο όλος ο κόσμος και εκείνο το κατεπόντισες στα έσχατα βάθη του ταρτάρου, όπου στ' αλήθεια υπάρχουν "σιδερένιες πύλες και χάλκινο σκαλοπάτι" ώστε δεμένο με άρρηκτα δεσμά, αδυνατεί να πάρη την οδό της επιστροφής. Και αφού με λαμπρό φως την σκοτεινή νύκτα απεμάκρυνες, έγινες δημιουργός παντός αψύχου και εμψύχου.

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ: ΕΡΩΤΕΣ, 32-432

Η Πορεία της Ψυχής
Πριν ολοκληρώσουμε την πορεία μας, τελευταίος μας σταθμός είναι ο Ερμής (88 ημέρες) δίνοντάς μας το επτά (7). Οι Πυθαγόρειοι θέτουν σε αναλογία την επτάδα με το Ον το προικισμένο με Νου. Και ποιός καλύτερος δάσκαλος από τον τετραπέρατο Ερμή, αγγελιοφόρο των θεών; Πως θα ήμασταν έτοιμοι να προσεγγίσουμε τον Ήλιο/Απόλλωνα, εάν οδηγούμασταν από τυφλό έρωτα και μόνο; Πως θα ενωνόμασταν με το Φως, όντας άλογοι; Διότι ο προορισμός μας είναι ο Απόλλων, ο θεός του Φωτός και δεν υπάρχει τίποτε άξιο με το οποίο να μην έχει ταυτιστεί, όντας ο τελειότερος ανάμεσα στους τέλειους θεούς.

Σκοπός μας είναι το τέλειο, όχι όπως μας το παρουσιάζουν οι εκπρόσωποι του κάθε ιερατείου, αλλά όπως το αντιλαμβανόμαστε μέσω του Νου, με τον οποίο θα μας προικίσει ο Ερμής δια να μπορέσουμε να μετέχουμε στα των θεών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα