02 Μαΐου, 2011

Φόβος

Φόβος
Στην πορεία των κοινωνιών από την αρχαιότητα έως σήμερα, ένα διαχρονικό χαρακτηριστικό τους είναι ότι για να λειτουργήσουν οργανωμένα, πρέπει να ελεγχθούν μαζικά από κάποιο κέντρο εξουσίας. Η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοιο δεν ήταν ποτέ δύσκολο να επιτευχθεί, γιατί η ίδια η κοινωνία το επιθυμεί διακαώς. Επιζητούμε κι έχουμε ανάγκη να ανήκουμε στη μάζα γιατί αυτό μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς, γιατί "επιλέγουμε" βάσει στατιστικής και αντικαθιστούμε την αμφιβολία των διαφόρων επιλογών μας με το να βλέπουμε τις ίδιες επιλογές σε πολλά άτομα.

Ως άνθρωποι επιζητούμε να κυβερνηθούμε και ορίζουμε με μεγάλη ευκολία αφέντες που ο καθένας αναλαμβάνει έναν ξεχωριστό ρόλο διακυβέρνησής μας. Αυτούς τους αφέντες μπορείτε να τους βαπτίσετε τοπικούς άρχοντες, πολιτική, θρησκεία, ΜΜΕ κλπ. Όσα λιγότερα γνωρίζουμε για την ουσία και τη δράση της εξουσίας, τόσο πιο εύκολα είμαστε διατεθειμένοι να της αποδώσουμε σεβασμό και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνον όταν νοιώσουμε μέσα μας τον φόβο προς αυτούς που εκπροσωπούν την εξουσία και ως γνωστόν, ο φόβος είναι παιδί της άγνοιας.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως, οι θέσεις εξουσίας δημιουργούνται και διατηρούνται όχι λόγω σεβασμού αλλά κυρίως λόγω φόβου που προέρχεται από τη δύναμη-δικαίωμα διακυβέρνησης που εμείς οι ίδιοι δώσαμε σε αυτά τα πρόσωπα - φυσικά και μη - τα οποία ανέλαβαν με τη δική μας έγκριση να μας κυβερνήσουν γιατί εμείς αποφασίσαμε να μην αναλάβουμε την ευθύνη για τις επιλογές μας.

Παράλληλα, η επιχειρηματολογία (;) και ο τρόμος περί μεταθανάτιας τιμωρίας, τα αμέτρητα εγκόλπια αυτοβελτίωσης που μας κάνουν να νοιώθουμε πως είμαστε ψυχικά άρρωστοι και κοινωνικά αποτυχημένοι, οι αναρίθμητες μέθοδοι επιτυχούς προσέγγισης του άλλου φύλου, τα καλλίγραμμα μοντέλα στις επιδείξεις μόδας που προάγουν απρόσιτους σωματότυπους κλπ, όλα αυτά είναι μερικά αποτελεσματικά εργαλεία επιβολής κι εδραίωσης ενός κλίματος φόβου και πανικού που τεχνιέντως υπονομεύει την αυτοεκτίμησή μας.

Έχουμε κατακλυστεί από "σωτήρες" του έθνους, του πνεύματος και της ψυχής μας, ενώ η ατιμωρησία τους είναι δεδομένη και αποτελεί σημαντική δικλείδα ασφαλείας στην πρόσβασή μας σε παντός είδους κέντρα εξουσίας, σε εξουσία που επιβάλλεται στον βιοπορισμό ή τη θρησκευτικότητά μας. Κάθε κέντρο εξουσίας δημιουργείται από την ίδια τη μάζα και επιβιώνει μέσω ενός καλοσχεδιασμένου νεποτισμού, που δρα και συντηρείται από ένα κλίμα φόβου και καταπίεσης, προστατευμένο μέσω της δικής μας δειλίας έναντι της εξουσίας.

Ενδεικτικό στοιχείο της σχεδόν καθολικής απαξίωσης του εαυτού μας, είναι η ενστικτώδης απόδοση κάθε ευχάριστης ή δυσάρεστης έκβασης στη ζωή μας σε υπερβατικές αιτίες και παράλογες παρεμβάσεις από "άνωθεν" και "κάτωθεν" και ούτε μια στιγμή δεν αναλογιζόμαστε πως η αιτία όλων αυτών είμαστε εμείς, η Φύση και οι άνθρωποι με τους οποίους αλληλεπιδρούμε.

Είναι πολύ βολικό να αποδίδουμε τις αιτίες σημαντικών γεγονότων στη ζωή μας σε υπερβατικές πηγές γιατί αυτό μας καθιστά αμέτοχους ευθυνών σε όσα συμβαίνουν. Όμως μία τέτοια νοοτροπία είναι καταστροφική γιατί συντηρεί την αμετροεπή μοιρολατρία και την αιώνια δέσμευσή μας στην απροθυμία προς αλλαγή, γιατί μαθαίνουμε να προσδοκούμε την αλλαγή ως ένα απρόσμενο εξωγενές συμβάν και όχι ως αναγκαία ενδογενή εξέλιξη. Έτσι, όλα τα ανωτέρω στοιχεία καταδεικνύουν, έστω ακροθιγώς, το ότι πραγματικά ο φόβος δεν είναι τίποτε άλλο από μία "κακή συνήθεια"...

Διαβάστε επίσης: Το Μάρκετινγκ της Τρέλας (Ντοκιμαντέρ) και Όταν το Φαίνεσθαι είναι σημαντικότερο του Είναι στο ναρκισσισμό


Ενδότερα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα