07 Δεκεμβρίου, 2011

Ποιος πόλεμος;

Πόλεμος


Είμαι στα 26 μου χρόνια και ίσως να μην έχω υπάρξει ποτέ, πραγματικά, ελεύθερη. Ίσως γι' αυτό δυσκολεύομαι τόσο να δώσω έναν ορισμό στη λέξη. Νομίζω πως, γενικά, το νόημά της καλύφθηκε από την ομίχλη της οργανωμένης κοινωνίας. Είναι δύσκολο να υποστηρίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι, όταν η ζωή μας είναι μια επιταγή "πως" και "πρέπει". Χωρίς αυτές όμως, θα μας ήταν αδύνατο να συνυπάρξουμε με τους άλλους ανθρώπους, γιατί, για κάποιο περίεργο λόγο, δε σεβόμαστε το είδος μας. Αποφασίσαμε, λοιπόν, να χάσουμε την ελευθερία μας, προκειμένου να συνυπάρξουμε...

Ξεπερνώντας τις αρχικές αυτές επιταγές, συνεχίσαμε να προσθέτουμε και άλλες. Οικονομικές, ιστορικές κλπ, στερώντας μας ολοένα και περισσότερο, ότι είχε απομείνει από την ελευθερία μας.

Τις τελευταίες εβδομάδες, ήρθα σε επαφή με 2 διαφορετικές απόψεις, περί του πως θα αποκτήσουμε και πάλι την ελευθερία μας.

Η πρώτη αφορούσε στον πόλεμο και εν μέρει συμφωνώ. Πόλεμο όμως με ποιόν; Ποιός είναι ο εχθρός; Ποιός είναι αυτός που μας στερεί την ελευθερία μας; Με λίγη αναγωγική σκέψη, καταλήγω σε ένα συμπέρασμα που σχηματίζει ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη. Όλα αυτά που σήμερα κατηγορούμε και λιντσάρουμε, δεν είναι δημιουργήματά μας; Δεν είναι αποτέλεσμα της ιστορίας του ανθρώπου; Της κοινωνίας, όπως αυτός την διαμόρφωσε; Όπως αυτός άφησε τα πράγματα να εξελιχθούν; Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και θυμώνουμε όταν ακούμε, εκλεγμένους από τις δικές μας διαδικασίες, βουλευτές, να λένε "μαζί τα φάγαμε".
Μπορεί εγώ, ως άτομο, να μην έφαγα τίποτα, όμως ως άνθρωπος φταίω. Ως μέρους του είδους που έχει πιάσει πάτο.

Από την άλλη, ανήκω στο 99%, που το πηδάει το υπόλοιπο 1%. Κάθε μέρα που περνάει, η ανεύρεση μίας λύσης φαντάζει όλο και πιο επιτακτική, όμως όλες αυτές που προτείνονται είναι από αστείες και βραχυπρόθεσμες, έως και επικίνδυνες. Βλέπω τους "δημοσιογράφους" στην TV και τους (α-)βουλευτές να μιλάνε για συμβάσεις, υποχρεώσεις, χρήματα και φόρους και το ενοίκιό μου δεν το έχω πληρώσει ακόμη.

Μιλάνε για παιδεία και πάω στο ΤΕΙ για μάθημα και την παιδεία δεν την βλέπω πουθενά. Αυτή τη στιγμή τρέχουμε να βρούμε κενές ώρες για να αναπληρώσουμε τα εργαστήρια που χάσαμε λόγω απεργίας των καθηγητών και στη συνέχεια λόγω της κατάληψης φοιτητών, για να μη χαθεί το εξάμηνο και καθηγήτρια γύρισε και μου είπε πως "είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει κατάληψη. Δε μπορούμε να τους το απαγορεύσουμε". Και αναρωτιέμαι που πήγε το δικό μου δικαίωμα να κάνω μάθημα... Με ποιά λογική το δικαίωμα "αυτών" είναι πιο πάνω από το δικό μου; Με ποιά "δημοκρατική" λογική, αφού είναι περισσότεροι από αυτούς που δεν ήθελαν κατάληψη, πηδάνε το δικό μου δικαίωμα; Πλέον σημειώσεις δεν παίρνουμε γιατί κάνουμε οικονομία στο χαρτί. Όλα είναι σε pdf, αλλά η ιστοσελίδα που τα hostarei έχει πέσει...

Πάω στη δουλειά και έχω το κάθε καμμένο παιδαρέλι, να με κρίνει γιατί δεν κατέβηκα στις πορείες για να διαφυλάξω την ιδέα του Πολυτεχνείου. Που το μόνο που τον νοιάζει είναι να χάσει μάθημα. Δεν ξέρει καν τι ήταν το Πολυτεχνείο και για ποιούς ήταν. Παπαγαλίζει και κρίνει. Και όταν του λέω "αν θες να αλλάξεις κάτι, γίνε καλύτερος άνθρωπος και άσε τις πορείες", με κοιτάζει με βλέμμα μισοκοιμισμένης αγελάδας.

Μας λένε πως αν δεν ανέβει ο τζίρος θα έχουμε μείωση στο μισθό μας. Έναν μισθό που έχει παραμείνει ο ίδιος εδώ και 7 χρόνια που δουλεύω εκεί. Που και στα καλύτερα της επιχείρησης, ένα ευρώ αύξηση δεν πήραμε. Που πλέον μας "απειλούν" να βρούμε εμείς λύσεις, γιατί πλέον τμήμα marketing δεν έχουν, αλλά για την extra δουλειά, φυσικά δε θα πάρουμε φράγκο.

Ποιόν να πολεμήσω λοιπόν; Δείξτε μου ποιοί είναι οι υπεύθυνοι και εγώ μαζί σας, στην πρώτη γραμμή. Μην έχετε όμως αυταπάτες, πως οι υπόλογοι της ανθρώπινης κατάντιας είναι κάποιοι πλούσιοι σε κότερα. Είναι οι συνάδελφοι, οι φίλοι, οι πελάτες, οι καθηγητές και εν τέλει οι ίδιοι μας οι εαυτοί, με τα φτηνά αναμασημένα ιδανικά και αξίες.

Σαν δεύτερη άποψη, σας παραπέμπω στο εξής άρθρο: Γεια σου Ελληναρά! Εδώ ο πραγματικός Ελλήνας, να με θυμάσαι γιατί θα σου λείψω....
Καυστικότατος ο φίλος Στέφανος, με αρκετά σημεία στα οποία ίσως και να μην έχει άδικο. ΑΛΛΑ...

Επέτρεψέ μου να σου πω, πως "έξω από το χορό πολλά τραγούδια λένε". Και επειδή ίσως κάποια πράγματα να μην τα γνωρίζεις από πρώτο χέρι, επέτρεψέ μου να σου τα παρουσιάσω.

Μου λες, πως οι Έλληνες πρέπει να φύγουν. Να πάνε στο εξωτερικό εκεί που υπάρχουν ευκαιρίες και διαπρέπουν. Το εισιτήριό μου για να φύγω, ποιός θα το πληρώσει; Δουλεύω πενθήμερα από το 2ο έτος, γιατί δε μου αρέσει να ζητάω λεφτά από την μητέρα μου. Αρκετά δύσκολα περνάει και αυτή. Παίρνω μέσο όρο 450€ το μήνα και τα 3/4 από αυτά φεύγουν σε ενοίκια, ρεύμα, super market, θέρμανση κλπ. Και πάλι δε μου φτάνουν. Μπορεί να χρειαστεί να τα δώσω όλα. Να κάνω οικονομία, δε το συζητώ καν. Δεν περισσεύει τίποτα! Πως να φύγω λοιπόν από αυτόν τον σάπιο τόπο; Να κρυφτώ σε κάνα τραίνο; Και άντε πες ότι κατάφερα να βρω χρήματα για τα εισιτήρια. Που θα μείνω;

Μην μιλάς λοιπόν εκ του ασφαλούς για το πόσο δύσκολα τα περνάει ο Έλληνας τόσα χρόνια, γιατί με εξοργίζεις. Έχω χάσει μάθημα, γιατί δεν είχα χρήματα ούτε για το εισιτήριο του λεωφορείου και εσύ μου λες να φύγω από τη χώρα...

Ο Ελληνάρας, όσες κρίσεις και να περάσει, δε θα αλλάξει ποτέ. Πάρτε ένα οποιοδήποτε λεωφορείο που περνάει από Εγνατία, μία Δευτέρα κατά τις 12 και θα καταλάβετε τι εννοώ, αρκεί να παρατηρήσετε πως οδηγούμε. Ο Ελληνάρας θα είναι πάντα ένα τετράποδο ζώο πίσω από ένα τιμόνι. Δε θα αποκτήσει ποτέ παιδεία και τρόπους, όσα χαράτσια και αν του φορτώσετε.

Ναι, θέλω να πολεμήσω και ναι θέλω να φύγω από αυτήν την χώρα. Όχι γιατί θα διαπρέψω έξω. Δεν μου αρέσει αυτή η παιδιαρίστικη ωραιοποίηση κάθε τι μη-ελληνικού. Όλες οι χώρες, άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο, τα ίδια σκατά είναι. Απλά, κάπου, δε βουλιάζεις τόσο.

Ποιόν όμως να πολεμήσω και πως να φύγω;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα