24 Μαρτίου, 2012

Κουράστηκα...

Κουράστηκα


Έχει περάσει τόσος πολύς καιρός από τότε που κάθισα τελευταία φορά να γράψω... Τους τελευταίους μήνες έγιναν τόσα πολλά και κουράστηκα τόσο πολύ, που ούτε να κοιμηθώ ήσυχα δε μπορούσα, πόσο μάλλον να διαλογιστώ/γράψω/διαβάσω ή γενικά οτιδήποτε.

Αποφάσισα να τελειώσω επιτέλους τη σχολή μου, συνεχίζοντας παράλληλα όμως να δουλεύω το ίδιο. Το οποίο πρακτικά σήμαινε πως με 4-5 μέρες τη βδομάδα δουλειά και σχολή, πολύ απλά διάβαζα ακόμα και στη βάρδια μου. Το άγχος του Φεβρουαρίου, πριν την εξεταστική, δεν περιγράφεται... Παράλληλα έκανα κινήσεις μήπως και έφευγα εξωτερικό για πρακτική, αλλά φαίνεται ξέχασα ότι βρίσκομαι στην Ελλάδα. Οι περισσότερες συνεργασίες του ΤΕΙ με πανεπιστήμια του εξωτερικού αφορούν στα δίκτυα, λες και μόνο αυτό μπορεί να κάνει κάποιος με πτυχίο Μηχανικού Πληροφορικής. Κάθισα και έψαξα πόσα άλλα πανεπιστήμια στην Ευρώπη που θα ήταν ιδανικά, αλλά η απάντηση ήταν άμεση (εντός δεκαλέπτου), "Λυπούμαστε, αλλά δε συνεργαζόμαστε με κανένα από αυτά τα πανεπιστήμια" (και ήταν γύρω στα 7)... Η επιλογή του να περιμένω μέχρι Σεπτέμβρη, μήπως και υπάρξει τότε κάτι, δεν ήταν καν εφικτή για οικονομικούς λόγους, οπότε το πήρα απόφαση να βρω πρακτική Ελλάδα.

Και σα να μη μου έφταναν όλα αυτά, η συγκάτοικός μου αποφάσισε να αρραβωνιαστεί και συνεπώς να φύγει, οπότε εν μέσω εξεταστικής, κατέληξα να ψάχνω και για πιο οικονομικό σπίτι... Το θετικό είναι πως οι τιμές των ενοικίων έχουν πέσει, αλλά τι να το κάνεις όταν ΔΕΗ/αέριο είναι πιο ακριβά, ενώ ο μισθός έχει πέσει στα πατώματα;

Για να μη τα πολυλογώ, τα κατάφερα, βρήκα ένα ευρύχωρο, οικονομικό σπιτάκι και πέρασα σχεδόν όλα μου τα μαθήματα στην εξεταστική. Χρόνος να γευτώ την "επιτυχία" μου προφανώς και δεν υπήρξε. Ήταν στη μέση το τρέξιμο της πρακτικής βλέπετε. Και για όσους δεν ξέρουν, ας σας πω δυο λόγια για την πρακτική στο Ελλαδιστάν.

Έστειλα περίπου 15 emails σε εταιρίες που με ενδιέφεραν (γιατί στο δημόσιο δεν υπάρχει καν θέση για την ειδικότητα που θέλω). Από αυτά, απάντησαν οι 5-6. Οι υπόλοιποι, ούτε καν μια απάντηση πως δεν χρειάζονται άτομο για πρακτική. Έπρεπε μετά να τους πάρω τηλέφωνο για να σιγουρευτώ ότι τουλάχιστον είχαν λάβει το βιογραφικό μου.

Και το καλύτερο όλων, τουλάχιστον 3 από τις εταιρίες στις οποίες τελικά έδωσα συνέντευξη, μου είπαν απλά και ξάστερα πως δεν παίζει να πληρώνομαι και να περιμένω στο τέλος να τα πάρω από τον ΟΑΕΔ. Το απόλυτο θράσος. Λες και το άτομο που κάνει την πρακτική του δεν εργάζεται. Δεν προσφέρει. Για την ψυχή της μάνας του τα κάνει όλα. Και η όλη ιστορία έχει ξεκινήσει από τον Φεβρουάριο και ακόμα δεν έχει τελειώσει...

Θα αναγκαστώ λοιπόν να κάνω την πρακτική μου και να συνεχίσω να εργάζομαι εκεί που είμαι τώρα, παράλληλα με το διάβασμα για τα τελευταία μαθήματα που μου έμειναν και την πτυχιακή μου. Προφανώς και δεν είμαι η μόνη θα μου πείτε. Και που έχω δουλειά θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων, θα μου πείτε. Και σας ρωτώ: για ποιό ακριβώς πράγμα να είμαι ευγνώμων; Επειδή δεν ζω; Κανένας μας δεν ζει. Όλοι μας τρέχουμε συνεχώς, σε μία κούρσα που δεν έχει πραγματικά κανένα νόημα. Δουλεύουμε απλά για να συνεχίσουμε να μπορούμε να επιβιώνουμε, με ποιό σκοπό; Που είναι το τέλος; Πότε θα μπορέσουμε να ξεκουραστούμε και να κοιτάξουμε πίσω σε αυτά που καταφέραμε;

Παλεύουμε συνεχώς για ένα αβέβαιο αύριο, κρεμόμαστε από ένα πεθαμένο παρελθόν και το σήμερα δεν υπάρχει καν. Έχουμε όλοι τις μικρές μας ατζέντες για πράγματα που πρέπει να κάνουμε, για προθεσμίες που πρέπει να προλάβουμε και το σήμερα είναι απλά άλλη μία σελίδα εκεί μέσα.

Ο άνθρωπος έχει πεθάνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεν είναι καν μοιρολατρικό αυτό που λέω. Είναι απλά μία δήλωση. Κοιτάξτε γύρω σας. Απλά παρατηρήστε. Σας μοιάζουν για άνθρωποι όλοι τους; Έχουν καμία ελπίδα έστω ακόμη και να παραδεχτούν την κατάντια τους; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Δεν είναι θέμα παγκόσμιας κυριαρχίας, επιβίωσης ή οποιοδήποτε άλλο σενάριο σας εξυπηρετεί. Είναι απλή και ξεκάθαρη κατάντια. Λένε πως οι εταιρίες εκμεταλλεύονται τον κόσμο και έχουν δίκιο. Δεν είναι όμως αποτέλεσμα κάποιου σατανικού masterplan. Είναι κατάντια του ανθρώπου. Έχει αποτύχει παταγωδώς ακόμη και να μπορέσει να μην χάσει την ταυτότητά του σαν είδος.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν άτομα που δεν έχουν ούτε τα βασικά ή έστω μερικά από αυτά. Και υπάρχουν ακόμη περισσότεροι υπερασπιστές τους, που αγορεύουν κάθε μέρα στην τηλεόραση, στον τύπο και στα blogs για το πόσο πολύ τους νοιάζονται κλπ κλπ. Δεν θέλουν να τους νοιάζεστε. Δεν σας έχουν ανάγκη αυτοί οι άνθρωποι! Αντιθέτως, θα ήσασταν ένα τίποτα χωρίς αυτούς τους "καημένους" να υπερασπιστείτε. Οπότε ή βοηθήστε ή απλά σωπάστε επιτέλους. Πιάνετε χώρο, μας καταναλώνετε οξυγόνο! Άφησε 5ευρώ κάτω από την διπλανή πόρτα, αντί να φας πατατάκια μπροστά στο home cinema σου.

Έχω κουραστεί... Έχω κουραστεί πάρα πολύ. Όχι από την προσπάθεια. Θα συνεχίσω να δουλεύω, θα συνεχίσω να προσπαθώ να ζω. Ασφυκτιώ όμως. Σε έναν κόσμο που δεν έχει χώρο για ανθρώπους.

1 σχόλιο:

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα