12 Φεβρουαρίου, 2014

Βαθιά μέσα μας...

Βαθιά μέσα μας


Κάποια πράγματα είναι τόσο οφθαλμοφανή και ολόκληρες αράδες γράφονται γι' αυτά εδώ και χιλιετίες, που έχει καταντήσει κουραστικό. Έχω κουραστεί ακόμα και να τα σκέφτομαι, τόσο τετριμμένα που είναι... Ίσως γι' αυτό υπάρχουν τόσο μεγάλες παύσεις ανάμεσα στις προσωπικές μου δημοσιεύσεις. Κάποια στιγμή, ό,τι και να πεις δε φτάνει ή απλά επαναλαμβάνεσαι χωρίς να σε ακούει κανένας. Μερικές φορές όμως είναι λύτρωση να μιλάς στον εαυτό σου...

Ένας δάσκαλος δεν κρύβεται ποτέ πίσω από τις εμπειρίες του για να επισκιάσει αυτές των μαθητών του. Δεν μετράει τον πόνο των διπλανών του βγάζοντας τον χάρακα των δικών του πόνων. Οι εμπειρίες μας είναι για να τις κοινωνούμε όχι να τις επιδεικνύουμε. Και σίγουρα όχι για να τις συγκρίνουμε.

Υπάρχουν τόσα πολλά μέρη να κρυφτείς... Τόσες πολλές δικαιολογίες... Τα ανθρώπινα πάθη, οι αδυναμίες, η αλαζονεία, ο εγωισμός. Ένας κατάλογος δίχως τελειωμό. Ακόμα και ο δάσκαλός σου θα κρυφτεί πίσω από αυτά. Η ανθρώπινη φύση το ορίζει αυτό. Την προστασία πάση θυσία, την μοναδικότητάς μας. Μίας μοναδικότητας στο βωμό της οποίας χύθηκε άπειρο αίμα. Γιατί, τι είμαστε χωρίς αυτήν; Απλά κομμάτια. Μας αρέσει να σκεφτόμαστε ότι είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου, αλλά ΠΡΕΠΕΙ να παίζουμε αποφασιστικό ρόλο σε αυτό. Πρέπει να έχουμε σημασία...

Ενώνουμε κομμάτια ασύνδετα μεταξύ τους, θολώνοντας την αλήθεια, μόνο και μόνο για να καλύψουμε τα κενά της δικής μας έλλειψης. Αρπάζουμε συνειδήσεις από τα μαλλιά και τις μακελεύουμε για να μπορέσουν να συμπληρώσουν τη δική μας εικόνα. Τις μειώνουμε για να φουσκώσουμε τη δική μας σκιά. Και καταλήγουμε να περιπλανιώμαστε σε έναν κόσμο με σαθρά θεμέλια, που στον πρώτο κλονισμό, ψάχνουμε τριγύρω να βρούμε τον φταίχτη. Και επειδή ακριβώς βλέπουμε καθρέφτες, συνεχίζουμε και κάνουμε τα ίδια λάθη. Οι καθρέφτες δε σου μιλάνε. Σαν την Ηχώ, είναι καταραμμένοι.

Χρειάζεται να είσαι ψεύτης για να διακρίνεις την αλήθεια, αλλά απαιτείται να έχεις ατσάλινα νεύρα για να τη διαχειριστείς. Και η αλήθεια βρίσκεται στη σιωπή και όχι στην αγανάκτηση.

7 σχόλια:

  1. Πάντα, όταν διαβάζω αυτά που γράφεις, Μικρή μου Φίλη, χρειάζομαι ανάσα και χρόνο… όχι για να καταλάβω (γιατί είσαι ξεκάθαρη), αλλά για να μπορέσω να αποδεχτώ όσα αληθινά λες… επειδή η αλήθεια συχνά μας πληγώνει… Για να Περάσεις Πέρα χρειάζεται να εγκαταλείψεις τον εαυτό σου και για να ακούσεις τον άλλο πάντα χρειάζεται να σωπάσεις και να αφουγκραστείς την ανάσα της ψυχής… όχι τα λόγια…
    Εγώ δεν έχω τίποτα να πω… αλλά θα ήθελα να ακούω πιο συχνά τη φωνή ενός ζωντανού ανθρώπου, όπως εσύ, μέσα στην ερημιά… ακόμα κι αν είναι απλά μια παρουσία, χωρίς να λέει κάτι… γιατί σημασία έχει η επικοινωνία, όχι τα σοφά λόγια…
    Κορίτσι μου Είσαι Φως, μη Σταματάς να Ανασαίνεις και να Κοιτάς Μπροστά… η Ζωή Χρειάζεται Ελπίδα.
    (Συγγνώμη για το συναισθηματισμό μου, μεγάλος άνθρωπος είμαι…)
    Κωνσταντίνος Προκοπίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σας ευχαριστώ αφάνταστα για τα υπέροχα και συγκινητικά λόγια σας. Οι άνθρωποι που μας στηρίζουν είναι, αν μη τι άλλο, το οξυγόνο μας, σε μία εποχή πνευματικής ασφυξίας. Να είστε πάντα καλά ^_^

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Kαλημέρα σας. Το κείμενο σας, βρήκα, ότι έχει αρκετά κοινά στοιχεία με ένα σχετικά πρόσφατο δικό μου: http://metavatismos.blogspot.gr/2014/02/blog-post_10.html

    Ίσως βέβαια εσείς να μην βρείτε κάποια ομοιότητα. Είναι και πως ερμηνεύουμε ή αποτυπώνουμε αλχημικά ο καθένας τα πράγματα για τον εαυτό του.

    Πολύ καλό το blog σας καθώς και το παραπλήσιο: Knight of creation. Μετά από μια καλή περιήγηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν πιστεύω πως είναι τυχαίο, πυκνά-συχνά οι συνειδήσεις να ταυτίζονται ως προς το περιεχόμενο των σκέψεών τους. Δείχνει πως υπάρχει ένα "δίκτυο" το οποίο με χαροποιεί ιδιαίτερα.

      Πολύ όμορφο το άρθρο σας και σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια!

      Διαγραφή
  4. Κατ’ αρχήν για να το πάρουμε από την ανάποδη … γίνεται να γράφει κανείς κάτι … οτιδήποτε ρε Ρία … και να μην είναι προσωπικό?
    Δε γίνεται. Άκου με σε αυτό. Δε γίνεται με τη καμία.
    Το λοιπόν … προβληματίστηκα με τα λογάκια σου… και επίσης να σε πω … δε επευφημώ συνήθως και δε γλύφω… Επίσης δε σε διαβάζω και πολύ … γιατί δε λες και τπτ που να κεντρίζει το ενδιαφέρον μου…σόρρυ…. Και αν θες τη αλήθεια τη «δικιά μου»… δε λες τπτ γενικώς. Απλά κινείς το μπλοκάκι για δικούς σου προφανώς ματαιόδοξους λογους. Τέσπα αυτό.
    Για να πω και το άλλο … δε πολυγουστάρω τον παππούκα πιο πάνω … μπουρδολόγος … (σόρρυ μεγάλε και ξανά σόρρυ… κι εγώ ψιλομπουρδολογώ ενίοτε αλλά το παραδέχομαι κιόλας… γιατί είμαι ανόητο τυπάκι) … Και νταξ ποιοι είμαστε τελικώς … για να κρίνομεν θαλεγα (σε πρόλαβα) … αλλά και από την άλλη άμα χαιδευόμαστε μόνο … κλάψε με. Ο καθένας έχεις τις συμπάθειες του τουτέστιν… και δυο κουκιά μπακλαν. Γω τυχαία πέρναγα… αλλά μια μπατσα θα τη φας… ασχέτως αν με το παππού είστε φιλαράκια… και βάζετε κολώνιες στις ξεχωριστές λέξεις. Δλδ αστεία πράγματα λέμε τώρα… ότι η αλήθεια υπόκειται σε διακρίσεις … και πληγώνει . Μπούρδες και ξανά μπούρδες. Απλά δε τη χωράς. Ο εαυτός σου σε πληγώνει. Μη τη ψάχνεις τώρα. Τα οντολογικά δε χωράνε στοχασμούς και αναστοχασμούς. Κάτι θα ξεφεύγει. Άκου με. Μπανγκ μπανγκ και στο έδαφος.
    Το λοιπόνε … λοιπόν… δω πέρα κανείς διαβάζει κανα δυο φορές τη λέξη δάσκαλος… βλέπει κάποια καλά κρυμμένα συμπλέγματα… και μία έπαρση … πληγωμένου παγωνιού… συν υπονοούμενο εξυπνικισμό. Κλάιν μάιν ον δε λάιν. Νιάου νιάου κι η βάρκα έγειρε. Ξύπνησα και καταστράφηκε το σύμπαν. Ξύπνα και πεθάναμε. Κάπου εκεί από τη σημασία στο θόλωμα της αλήθειας φόρεσα… ροζ και μπλε γυαλιά… και χάσαμε τη πυξίδα. Καμία σχέση. Απολύτως.
    Χα … δλδ οι πληγωμένες φύσεις οικειοποιούνται μέρη της αλήθειας … που εκ των πραγμάτων δε μπορούν να χωρέσουν ολόκληρη… και άρχισαν κιόλα να διακρίνουν ελιτισμούς… ρούτερ - μόντεμ και «δίκτυα» αποχέτευσης μεταξύ τους? Με διαστάσεις τιτάνιων ριζικών… μάτριξ… φωτών … φωστήρων… και τουμπουρλούκια ίσως? Φάε και τα κόλλυβα καλύτερα. Μακελεύουμε και δε μακελεύουμε … περιπλανιόμαστε και δε περιπλανιόμαστε… μιλά κανείς άραγε για τον εαυτό του στους πληθυντικούς αναρωτιόταν το λουρί της μάνας μου πρόπερσι?

    Σόρρυ ενίοτε γίνομαι αφόρητα αγενής και προσβλητικός. Ατελές τυπάκι γαρ. Μόνο από τη φωτο να το πάρει κανείς πάντως …και τη περιρρέουσα…. βγάζει συμπέρασμα. Δε μιλάω για το άρθρο πιθανόν. Απορείς για την ανάγνωση? Ε, άμα γράφεις αυτά παθαίνεις. Το βαθειά μέσα μας υπονοούμενο ήταν?

    Ντάξ τρολλάρω λίγο.
    Δε θέλω να επαναληφθεί πάντως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τις "μπούρδες" μου τις γράφω με την υπογραφή μου για να ξέρει ο καθένας που θίγεται / δυσανασχετεί / νευριάζει, ποιόν να χαστουκίσει σε περίπτωση που δε του αρέσουν. Αν ήθελες να εξηγήσεις και γιατί ακριβώς σε ενόχλησε τόσο (πέραν της προσωπικής έπαρσης που διέκρινες σε εμένα), γιατί είσαι αρκετά "θολός", θα μπορούσαμε να κάνουμε διάλογο. Αν όχι, ας μείνει ο καθένας με τις μπόυρδες του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Προς τον Ανώνυμο αλαζόνα απο πάνω με την τάχα μάσκα του "Κυνικού"...

    Είσαι ηδη στο υπόγειο αγόρι μου....

    Κάνε εναν κόπο και ανοιξε το συρτάρι που πιτσικάρει...

    http://www.youtube.com/watch?v=bU4PEmkqyMc

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα