27 Μαρτίου, 2014

Η Βίβλος των Ηδονών

Η Βίβλος των Ηδονών
, Η Βίβλος των Ηδονών – απόσπασμα


Αν ο έρωτας είναι τυφλός, ο λόγος είναι ότι δεν βλέπει τίποτα με τα μάτια της εξουσίας. Μην ελπίζετε να κρίνει και να κυβερνήσει, γιατί αγνοεί την ανταλλακτική σχέση. Αρκείται στον εαυτό του. Όντας το κέρας της Αμάλθειας της σεξουαλικότητας, εκφράζει καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο του ευνουχισμού, τη θέληση για ζωή και την υπέροχη αγριάδα της.

Αν, πάντως, οι εραστές που χτες λατρεύονταν χωρίζουν ξαφνικά μέσα στο μίσος και στην περιφρόνηση, η αιτία δεν βρίσκεται σε κάποιο αναλλοίωτο νόμο της παρακμής, σε κάποια αδυσώπητη μοίρα της κούρασης. Προέρχεται από τη μέγγενη των ανταλλαγών, που μαραίνει τα πάθη, σβήνει τις φλόγες της καρδιάς, πνίγει τις παρορμήσεις...

Μην παραιτείσαι, πολέμα!

Μην παραιτείσαι, πολέμα!
Θανάσιμα λαβωμένος πέφτει ο στρατηγός Λεωνίδας στις Θερμοπύλες. Κείτεται στο πεδίο της μάχης απόλυτα ικανοποιημένος γιατί πολέμησε πλάι στους συναγωνιστές του για ανώτερο ιδανικό· για την ελευθερία και την λύτρωση της πατρίδας του. Πεθαίνει ήρεμος και παραιτημένος.

Βλέπει τις στρατιές του Ξέρξη να διαβαίνουν τις Θερμοπύλες και να κατευθύνονται προς τη νότια Ελλάδα και ειρηνικά υπομένει το κακό που δεν μπορεί να εμποδίσει, έχοντας πράξει το καθήκον του και γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει κακό επί της γης που να μην εμπεριέχει το σπέρμα ενός καλού. Μα για να γεννηθεί αυτό το καλό πρέπει να ραγίσει το περίβλημα του σπέρματος. Για να υψωθεί η βελανιδιά πρέπει να βρει πρόσφορο έδαφος το βελανίδι και να πεθάνει.

Αλλοίμονο στον οκνηρό γεωργό που σταυρώνει τα χέρια του μ' αγανάκτηση και αντί να οργώσει το χωράφι του, υψώνει τη φωνή του στο καφενείο του χωριού: "Δεν αντέχω άλλο - Παραιτούμαι". Με τον ίδιο τρόπο κι ο τεμπέλης που αφήνεται να πεθάνει απ' την πείνα μπορεί από ανοησία να κορδώνεται ότι παραιτείται όπως ο ετοιμοθάνατος Λεωνίδας.

Η Θεραπευτική Δύναμη του Μυαλού και τα Ψευδοφάρμακα (placebo)

Η Θεραπευτική Δύναμη του Μυαλού και τα Ψευδοφάρμακα
Πόσο ισχυρή μπορεί να είναι η δύναμη του μυαλού σε ό,τι αφορά την ανάρρωση από ασθένειες και την επούλωση τραυμάτων;
Επιστήμονες στις ΗΠΑ διαπίστωσαν ότι είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι μπορεί να νομίζει κανείς, καθώς ανακάλυψαν ότι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ψεύτικη σπονδυλοπλαστική για την αποκατάσταση σπονδυλικών καταγμάτων, ανάρρωσαν εξίσου καλά με εκείνους που υποβλήθηκαν στην κανονική επέμβαση!

Η διαπίστωση έγινε από ερευνητές της Mayo Clinic, ενώ η μελέτη τους παρουσιάστηκε σε σχετικό ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε από το BBC Horizon.

23 Μαρτίου, 2014

Λίλιθ: η Πανάρχαια Λατρεία της και η Επιβίωσή της στον Σύγχρονο Εσωτερισμό

Λίλιθ

γράφει ο


Η πρώτη αρχαιολογική αναφορά που γίνεται για την Λίλιθ είναι στα τέλη της τρίτης χιλιετίας π. Χ. στην αρχαία Σουμερία. Όπως η σύγχρονη αρχαιολογική μελέτη αποκαλύπτει, η Λίλιθ ήταν "Μεγάλη Θεά" του σουμεριακού πανθέου της οποίας η λατρεία πέρασε στους μεταγενέστερους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας, υποβιβαζόμενη συνεχώς μέχρι που έφθασε να σημαίνει έναν θηλυκό δαίμονα της νύχτας.

11 Μαρτίου, 2014

Τι είναι το γλωσσικό ζήτημα (άρθρο του Ίωνος Δραγούμη από τις δημοσιεύσεις του στον "Νουμά",1907)

Ίων Δραγούμης
Δημοσιεύτηκε στον αριθ. 274 (16 του Δεκέβρη 1907) του "Νουμά", με υπογραφή: ΙΔΑΣ και με ημερομηνία 26 του Νοέμβρη 1907. Θέμα του άρθρου είναι το ιδεολογικό ταίριασμα του Δημοτικισμού με τον πρώιμο αναδυόμενο ελληνικό εθνικισμό των αρχών του 20ου αιώνα

Οι Έλληνες οι καλύτεροι, οι πιο ζουμεροί, οι πιο ζωντανοί, είναι όλοι τους δημοτικιστές ή είναι έτοιμοι να δεχτούνε τη δημοτική. Τι πάει να πει αυτό; Μήπως το ζήτημα το γλωσσικό δεν είναι μόνο γλωσσικό; Με το να πληθαίνουν κάθε ώρα οι δημοτικιστές, μήπως σημαίνει, πως σιγά-σιγά αλλάζει το μυαλό των Ελλήνων κι αρχίζει και νοιώθει πράματα που δεν τα ένοιωθε πριν;

Τι γίνεται; Οι Έλληνες μέρα με την ημέρα γίνονται πραγματικώτεροι, πιο σύμφωνοι με τον εαυτό τους, τον αληθινό, τον τωρινό. Ξεπετιούνται και ξελευτερώνουνται από μερικές βαρειές σκλαβιές, από σιδερένιες φορεσιές που τους κάθισε ο φιλελληνισμός των ξένων, η αρχαιομανία των γραμματισμένων κι ο βυζαντινισμός των Φαναριωτών ― λαϊκών και παπάδων.
Οι Φιλέλληνες και οι γραμματισμένοι μας είπαν πως είμαστε Περικλήδες, Θεμιστοκλήδες, Σωκράτηδες, Αριστοτέληδες και Σοφοκλήδες. Μας μασκάρεψαν με κράνη και περικεφαλαίες, με δόρατα, σάνταλα, χιτώνες, θώρακες ― όλα χάρτινα και ξύλινα, χρυσωμένα με χρυσόχαρτα κολλημένα. Από την άλλη μεριά, η παράδοση κι οι Φαναριώτες, ενεργούσαν. Αυτοί πάλι έλεγαν: "Θα πάρουμε την Πόλη", "ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς κι η κόκκινη μηλιά", "η Αγιά Σοφιά", το βυζαντινό κράτος ― η Μεγάλη Ιδέα.

H φιλοσοφία ως θεραπεία: Η άποψη του Λου Μαρίνοφ

H φιλοσοφία ως θεραπεία

O Λου Μαρίνοφ γράφει στο βιβλίο του "Πλάτωνας, όχι Πρόζακ!":

Δε θα ήταν μεγάλο προνόμιο να μπορούσαμε να μιλάμε για τους φόβους μας, τα άγχη μας ή για κάθε είδους στενοχώρια μας με τα μεγαλύτερα πνεύματα της ιστορίας; Ασφαλώς θα αισθανόμασταν μεγάλη πνευματική ανακούφιση, αν κουβεντιάζαμε για τον θάνατο με τον Πλάτωνα ή με τον Καρτέσιο. Θα ανακαλύπταμε άγνωστες πτυχές του εαυτού μας αν ανοιγόμασταν στον Καντ, στον Αριστοτέλη ή στον Μοντεσκιέ.

Αυτό ακριβώς προτείνουν οι φιλοσοφικοί σύμβουλοι. Υποστηρίζουν πως η ψυχολογία και τα φάρμακα συχνά δεν αρκούν για να θεραπεύσει κανείς τις "νευρώσεις" του. Τα φάρμακα δεν μπορούν να κάνουν κάποιον να πάψει να φοβάται τον θάνατο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να προκαλέσουν και αντίθετα αποτελέσματα.

08 Μαρτίου, 2014

Πυθαγόρας: H Mυστηριώδης Mορφή της Aρχαιότητας

Πυθαγόρας
Από το βιβλίο Ανθολογία της Φιλοσοφίας Ubaldo Nicola (εκδ. Ενάλιος)


Αν από τον Πυθαγόρα (570-495 π.Χ.) έχουμε τόσους μύθους και ελάχιστες συγκεκριμένες πληροφορίες, είναι επειδή ο φιλόσοφος έγινε (ήθελε να γίνει) μύθος, ακόμη και πριν τον θάνατο του. Ξέρουμε ότι γεννήθηκε στο νησί της Σάμου, αλλά γύρω στα σαράντα του έφυγε, ίσως για πολιτικούς λόγους και πήγε στον Κρότωνα, στη Μεγάλη Ελλάδα.

Εκεί ίδρυσε ένα κίνημα, μία πολιτική και θρησκευτική αδελφότητα, η οποία είχε έντονα μυστικιστικά χαρακτηριστικά και σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να κυριαρχήσει σε πολλές αποικίες. Ήταν μία εμπειρία καταστροφική, επειδή η κατά κύριο λόγο αριστοκρατική γενική κατεύθυνση του Πυθαγόρα προκάλεσε έναν σφοδρό λαϊκό ξεσηκωμό, ο οποίος κορυφώθηκε με την καταστροφή της σχολής. Φαίνεται ότι ο φιλόσοφος κατάφερε να σωθεί και πέθανε λίγο καιρό αργότερα στο Μεταπόντιο.

Όπως ο Χριστός, ο Βούδας και ο Μωάμεθ, έτσι και ο Πυθαγόρας δεν έγραψε ποτέ τίποτε: προτιμούσε να μεταδίδει τη διδασκαλία του είτε μέσω σύντομων αποφθεγμάτων είτε μέσω παραδειγμάτων από τη ζωή. Σε αντίθεση με τους μεγάλους θρησκευτικούς πατριάρχες όμως, καθώς επίσης και με το σύνολο των φιλοσόφων, δεν επιθυμούσε σε καμία περίπτωση να εκλαϊκευθεί η σκέψη του και πολύ περισσότερο να συζητηθεί.

05 Μαρτίου, 2014

Γιαννούλης Χαλεπάς: Ζωή μεταξύ τρέλας και λογικής

Γιαννούλης Χαλεπάς
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς (Πύργος Τήνου, 14 Αυγούστου 1851 – Αθήνα, 15 Σεπτεμβρίου 1938) είναι ο πιο διακεκριμένος γλύπτης της νεότερης Ελλάδας, με μυθιστορηματική ζωή ανάμεσα στην τρέλα και τον θρίαμβο.

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς ήταν γόνος οικογένειας φημισμένων Τηνίων μαρμαρογλυπτών. Ο πατέρας του, Ιωάννης, και ο θείος του είχαν μεγάλη οικογενειακή επιχείρηση μαρμαρογλυπτικής με παραρτήματα στο Βουκουρέστι, την Σμύρνη και τον Πειραιά. Ο Γιαννούλης, ο μεγαλύτερος από τα πέντε αδέλφια του, είχε έφεση στην μαρμαρογλυπτική και βοηθούσε τον πατέρα του στα έργα που ετοίμαζε ο τελευταίος για διάφορες εκκλησίες. Οι γονείς του τον προόριζαν για έμπορο, αλλά ο ίδιος τελικά αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική.

Από το 1869 έως το 1872, μαθήτευσε στο Σχολείον των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) με δάσκαλο τον Λεωνίδα Δρόση. Το 1873 έφυγε για το Μόναχο με υποτροφία του Πανελλήνιου Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, για να συνεχίσει τις σπουδές του στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Μαξ φον Βίντμαν (Max von Windmann). Κατά την διάρκεια της παραμονής του στο Μόναχο, εξέθεσε τα έργα του "Το παραμύθι της Πεντάμορφης" και "Σάτυρος που παίζει με τον Έρωτα", για τα οποία και βραβεύθηκε. Παρουσίασε επίσης τον "Σάτυρο που παίζει με τον Έρωτα", μαζί με το ανάγλυφο της Φιλοστοργίας, στην Έκθεση των Αθηνών το έτος 1875.

02 Μαρτίου, 2014

Aleksandr Solzhenitsyn - Αποφοιτήριος Λόγος στο Harvard (8 Ιουνίου 1978)

Aleksandr Solzhenitsyn - Αποφοιτήριος Λόγος στο Harvard (8 Ιουνίου 1978)

Μετάφραση: Αντώνης Παπαγιάννης
Το Αγγλικό κείμενο είναι εδώ.


Χαίρομαι ειλικρινά που βρίσκομαι μαζί σας με την ευκαιρία αυτή και γνωρίζω προσωπικά αυτό το παλιό και φημισμένο Πανεπιστήμιο. Τα συγχαρητήρια και τις καλύτερες ευχές μου σε όλους τους σημερινούς αποφοίτους.

Το έμβλημα του Harvard είναι η λέξη "Αλήθεια" ("Veritas"). Πολλοί από σας έχουν ήδη διαπιστώσει, και άλλοι θα το διαπιστώσουν στην πορεία της ζωής τους, ότι η αλήθεια μας διαφεύγει αν δεν συγκεντρώσουμε όλη την προσοχή μας στην αναζήτησή της. Κι ενώ ακόμη εκείνη μας διαφεύγει, παραμένει ωστόσο η ψευδαίσθηση ότι την γνωρίζουμε και οδηγεί σε πολλές παρανοήσεις. Ακόμη, η αλήθεια σπάνια είναι ευχάριστη: σχεδόν πάντα είναι πικρή. Υπάρχει κάποια πίκρα και στον λόγο μου σήμερα. Θέλω όμως να τονίσω ότι έρχεται όχι από έναν αντίπαλο, αλλά από έναν φίλο.

Πριν τρία χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες είπα κάποια πράγματα που τότε θεωρήθηκαν απαράδεκτα. Σήμερα, πολλοί συμφωνούν με όσα είπα τότε...
Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα