17 Αυγούστου, 2014

Η ευθύνη του ανθρώπινου είδους




Όλοι μας, κάποια στιγμή, στην πορεία μας σε αυτό τον πλανήτη, έχουμε έρθει σε επαφή με έννοιες όπως "Ανώτερος Εαυτός", "διευρημένη συνείδηση", "συνειδητότητα", "Πνευματικότητα" κλπ. Ασχέτως με το πολιτιστικό ή και θρησκευτικό πλαίσιο στο οποίο αυτές οι έννοιες παρουσιάζονται στον καθένα από εμάς, η ουσία τους παραμένει καθολική. Οι ερμηνείες πάντα είναι περισσότερες από τους ορισμούς. Ακόμα και αυτούς τους ορισμούς όμως, τους έχουμε αμβλύνει σε τέτοιο βαθμό, που η αρχική διατύπωση - εάν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο - μας διαφεύγει.

Έχουμε χαθεί κυριολεκτικά στο λαβύρινθο της σχετικής βιβλιογραφίας / αρθρογραφίας, όπου ο καθένας παραθέτει την προσωπική του άποψη-εμπειρία για τις συγκεκριμένες έννοιες. Μπαίνουμε σε διαδικασία σύγκρισης βιωμάτων, γινόμαστε οπαδοί / ακόλουθοι αυτού του οποίου οι εμπειρίες βρίσκονται πιο κοντά στις δικές μας και ξεχνάμε το πιο βασικό απ' όλα. Το πως θα εκφραστεί / εκπορευθεί το "πάνω" στο "κάτω", έχεις τόσες όψεις όσες και οι άνθρωποι που τα βιώνουν.

Κάθε ανώτερος κραδασμός για να εκπορευθεί στην ύλη ή ακόμα και για να εκφρασθεί λεκτικά, περνάει από φίλτρα. Τα προσωπικά μας φίλτρα. Απαιτείται τεράστια αποδόμηση αυτών των φίλτρων - και κατ' επέκταση της προσωπικότητάς μας - για να πλησιάσουν έστω και λίγο την αντικειμενικότητα. Κάτι τέτοιο είναι όμως πρακτικά αδύνατο και - το κυριότερο - αδόκιμο να συμβεί. Είμαστε προσωπικότητες. Όχι όλοι μας, δυστυχώς...

Η πλειοψηφία της ανθρωπότητας, εάν ποτέ γινόταν ένα παγκόσμιο άλμα προς ανώτερες διαστάσεις, απλά δε θα μπορούσε να ακολουθήσει. Δε τους κατηγορώ, όμως δεν αγνοώ και τα δεδομένα. Δεν θέλουν ή δε μπορούν να ακολουθήσουν. Το πρώτο έχει να κάνει με τις αιτίες στις οποίες οφείλεται η σημερινή κατάσταση του ανθρώπινου είδους. Εν μέρει πνευματικές, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα των επιλογών των ίδιων των ανθρώπων. Οι ίδιοι οι άνθρωποι καταδυναστεύουν το είδος τους, ασχέτως με τις θεότητες / διάνοιες τις οποίες λατρεύουν. Και αν κάποιος έχει αντίρρηση σε αυτό, θα πω μονάχα το εξής: "Ελεύθερη Βούληση και Πίστη".

Την ελεύθερη βούληση που τόσο έχουν εκθειάσει οι πάντες. Την καραμέλα που τους δόθηκε κάποτε για να αγνοούν τον προγραμματισμό τους. Την ψευδαίσθηση που κάνει τον άνθρωπο να νιώθει θεός στο σύμπαν. Που ακόμα και να μπορούσε να γίνει, τουλάχιστον στην σημερινή κατάστασή του, περισσότερο παράσιτο είναι, παρά θεός. Τη μέρα που του δόθηκε η ελεύθερη βούληση, την έχασε. Τη μέρα που του είπαν ότι μπορεί να γίνει θεός, έπεσε στα πιο βαθιά σκοτάδια.
Η πίστη... Από αυτή έχει μπόλικη. Πιστεύει στον τριαδικό θεό. Στον Διάβολο (πάει πακέτο με το προηγούμενο). Στον Αλλάχ και τον Γιαχβέ. Στο wi-fi. Στο φλιτζάνι. Στα μάγεια. Αλλά όχι στην ενέργεια που διέπει τα πάντα. Πιστεύει στα θαύματα της δικής του θρησκείας, αλλά όχι των υπολοίπων. Πιστεύει πως μόλις πεθάνει θα πάει στον Παράδεισο, αλλά δε πιστεύει πως μπορεί να τον δημιουργήσει εδώ, τώρα. Πιστεύει πως αν πει ψέμματα θα πάει στην κόλαση, αλλά δεν πιστεύει πως υπάρχουν διάνοιες που έχουν πάει και έχουν γυρίσει από αυτή την "κόλαση". Πιστεύει πως η ψυχή του είναι αθάνατη, αλλά δεν πιστεύει πως εδώ και χιλιετίες, διεξάγεται πόλεμος ψυχών.

Το δεύτερο σκέλος έχει να κάνει με πιο "λεπτές" έννοιες. Γιατί κάποιοι "μπορούν" ενώ οι υπόλοιποι όχι; Ποιός ευθύνεται γι' αυτή την "αναπηρία"; Το πιο εύκολο πράγμα είναι να ψάχνουμε να βρούμε φταίχτες. Οι παλαιοί θεοί, τα ερπετά, ο Διάβολος κλπ... Ο άνθρωπος όμως - με την ελεύθερη βούληση όπως είπαμε και την επιλεκτική πίστη - δεν έχει μερίδιο ευθύνης;
Ψυχή έχει κάθε ζωντανός οργανισμός, η ποιότητα (όπως και οι δυνατότητες) κάθε μίας, είναι άλλη ιστορία. Τι γίνεται όμως με το πνεύμα; Εάν ήθελα να το περιγράψω πολύ απλοϊκά, θα έλεγα πως η ψυχή είναι το όχημα του πνεύματος. Κάθε ψυχή έχει διαφορετική "συνδεσμολογία", με αποτέλεσμα - εάν και εφόσον μπορεί - να φέρει και πνεύμα. Δεν "κουμπώνουν" όλα τα πνεύματα / διάνοιες στις ίδιες ψυχές. Γι' αυτό μιλάμε και για μετενσάρκωση / ενσάρκωση. Κάποιες ψυχές είναι προκαθορισμένο να αποκτήσουν υλικό σώμα, προκειμένου να φέρουν συγκεκριμένο πνεύμα, για - επίσης - συγκεκριμένο σκοπό.
Συνεπώς, το γεγονός πως οι περισσότεροι δε μπορούν, κατά κύριο λόγο οφείλεται στην παραπάνω διαδικασία. Είναι προφανές πως σε σχεδόν 7 δισεκατομμύρια ψυχές, οι περισσότερες θα είναι "απαίδευτες" ή ακόμα και ζωϊκές, προκειμένου να καλύψουν ένα τόσο μεγάλο νούμερο.

Με βάση τα παραπάνω, πως ακριβώς περιμένουν κάποιοι, ο άνθρωπος να κάνει το μεγάλο συνειδησιακό άλμα προς μια πιο πνευματική εποχή; Εκτός του ότι είναι πρακτικά αδύνατο να γίνει για το σύνολο για της ανθρωπότητας, δε θέλουν. Πιστεύουν ότι το wi-fi υπάρχει και δουλεύει και ας μη το βλέπουν, αλλά δε πιστεύουν π.χ. πως εκπέμπουν ενέργεια.

Παραπάνω ανέφερα έναν πόλεμο. Στην ουσία του βέβαια δεν είναι πόλεμος, όμως οι περισσότεροι έτσι το μεταφράζουν (τα φίλτρα που λέγαμε πιο πριν). Όταν ο Ηράκλειτος είπε "πόλεμος πατήρ πάντων", δεν εννοούσε στρατιές (υλικές και μη) που αποφασίζουν να συγκρουστούν, για οποιοδήποτε λόγο. Ο "πόλεμος" δεν υφίσταται. Υπάρχει μόνο δράση και αντίδραση. Αναπόφευκτη σύγκρουση δύο καταστάσεων, που κινούνται αντίθετα η μία προς την άλλη. Δεν είναι η μία κακιά και η άλλη καλή. Είναι απλά αντίθετες / αντίροπες. Όπως δεν υπάρχει καλό και κακό ανάμεσα στο βόρειο και νότιο πόλο. Μόνο Ανάγκη. Το ασπρόμαυρο δίπολο είναι καθαρά ανθρώπινο κατασκεύασμα. Ακόμα και "στρατόπεδα" να διάλεγαν οι διάνοιες, δε θα θεωρούσαν πως είναι με τους "καλούς". Κάτι τέτοιο δεν υφίσταται. Ποιό ρεύμα / κατεύθυνση θα ακολουθήσουν δεν έχει να κάνει με επιλογή. Αυτή θα ήταν δυνατή μόνο αν μιλούσαμε για λευκή κόλλα χαρτί. Η ροπή τους καθορίζεται από το Θέλημά τους, που δεν είναι άλλο από την ίδια τους τη φύση. Αυτό Είναι.
Η μόνη επιλογή υφίσταται στο ανθρώπινο (υλικό) πεδίο και μόνο. Γιατί, όπως προείπα, οι διάνοιες αυτές "κουμπώνουν" σε ψυχές. Οι ψυχές όμως αυτές ανήκουν σε ανθρώπους. Με προσωπικότητα. Με επιλογή. Με ελεύθερη βούληση. Όπως το πάνω επηρεάζει το κάτω, έτσι και το αντίστροφο. Αυτό δε σημαίνει πως αλλάζει το Θέλημα της διάνοιας. Για όσο χρονικό διάστημα όμως βρίσκεται ενσαρκωμένη, το αν θα εκπληρώσει το Θέλημά της εξαρτάται από το δοχείο της. Και τα δοχεία δεν είναι μοναδικά... Σίγουρα κάποια είναι πιο συμβατά από κάποια άλλα. Όμως δεν είναι μοναδικά...

Όλα είναι όπως πρέπει να είναι σε συμπαντικό και πνευματικό επίπεδο. Τίποτα δε διαταράσσει αυτή την αρμονία. Η δική μας άρνηση να εναρμονιστούμε, είναι αυτή που δημιουργεί τις - επιφανειακές - αναταράξεις. Ο δικός μας πόλεμος ανάμεσα στην προσωπικότητάς μας και τα κοινωνικά συμβόλαια με τα οποία έχουμε γαλουχηθεί και την πνευματικότητά μας. Βλέπεις ούτε trendy είναι να μιλάς για ενεργειακή διαχείριση (ή οτιδήποτε άλλο) ούτε "ασφαλές". Καταπιέζουμε τη φύση μας και το Θέλημά μας, για χάρη αυτών των συμβολαίων. Γεμίζουμε αμφιβολία και ψάχνουμε απελπισμένα ανθρώπους να συνδεθούμε και να κοινωνήσουμε στο δικό μας μήκος κύματος, που πολλές φορές - για χάρη αυτής της σύνδεσης - και πάλι καταπιεζόμαστε και αφηνόμαστε υποχείρια των φίλτρων άλλων. Ψάχνουμε για νόημα σε έναν κόσμο παράλογο γιατί τα μάτια μας είναι στραμμένα κάτω.

Ο κόσμος αυτός θα τελειώσει όταν το σύμπαν ολοκληρώσει την εκπνοή του. Η εποχή του ανθρώπου θα τελειώσει πολύ νωρίτερα και όπως δείχνουν τα πράγματα, το θέαμα θα είναι αιματηρό. Σαν είδος αρνείται να συνυπάρξει, πως περιμένουμε να υπάρξει σε αρμονία με το σύμπαν; Υπό αυτό το πρίσμα, ο ανθρώπινος πολιτισμός - πλέον - δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από μια αρένα για δυνάμεις που δεν κατανοούμε. Πολλοί το ονομάζουν σχολείο, αλλά αγνοούν τους "μαθητές".

...for we are many

2 σχόλια:

  1. Θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ. :)
    Κάποιες φορές σκέφτομαι, "ε και, που τα γράφεις;"... άλλες πάλι λέω, "υπάρχουν κι άλλοι...and we are many!".
    Να 'σαι καλά να γράφεις! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! Το "ε και, που τα γράφεις;" είναι κάτι που με έχει απασχολήσει ουκ ολίγες φορές. Τα άρθρα μου είναι πιο αραιά και τις εκλείψεις, γι' αυτό ακριβώς το λόγο! Αλλά είμαστε πολλοί... τουλάχιστον αρκετοί (ελπίζω), ώστε αυτά που πρέπει να κοινωνούνται, να βρίσκουν το στόχο τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα