Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις - Σχολιασμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις - Σχολιασμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

22 Σεπτεμβρίου, 2014

Οι αδύναμοι δεν κλαίνε, μονάχα οι δυνατοί

Οι αδύναμοι δεν κλαίνε, μονάχα οι δυνατοί
γράφει η


Οι αδύναμοι δεν κλαίνε.
Είναι φυγόπονοι. Κρύβονται πίσω από ένα παγερό προσωπείο, κράμα από γύψο και πέτρα, καμουφλαρισμένοι με περισσή αυτοπεποίθηση και μοιάζουν ατσαλάκωτοι.

Οι αδύναμοι, είναι οι πιο τσαλακωμένοι.
Φευγατίζουν τις μαύρες σκέψεις όπως-όπως, αρνούνται να έρθουν αντιμέτωποι με τις γυμνές αλήθειες κι έτσι, στο μετωπό τους στέκει πάντα αυλακωμένη μια ρυτίδα.
Αυτή που τους υπενθυμίζει ξανά και ξανά πως στάθηκαν δειλοί, γι' αυτό και δεν κοιτάζονται στον καθρέφτη, παρά μόνο για να σιάξουν το κατά τα άλλα αψεγάδιαστο είδωλό τους.

Δεν τραγουδούν, δεν δίνουν αγκαλιές, ούτε και καταδέχονται να μπουν μέσα σε αυτές.
Κατηγορούν σαχλό και ανόητο ό,τι αγγίζει, εμπαίζουν κάθε ίχνος τρυφερότητας και το χαμόγελό τους, δεν είναι παρά μια σφιγμένη γραμμή, που φανερώνει μια τέλεια οδοντοστοιχία, τίποτε άλλο.
Κανένα συναίσθημα, ίχνος ζεστασιάς, παγερές προσδοκίες μόνο και ψυχρή λογική.

09 Μαΐου, 2014

Η επιστήμη μας έκαμε θεούς, πριν προλάβουμε να γίνουμε άνθρωποι...

Η επιστήμη μας έκαμε θεούς


Επειδή αρκετή φαιά ουσία έχασα μετα (παρα)πολιτικά, παίρνω στροφή και πάω... αλλού!!
Ξεφύλλιζα ένα παλιό τετράδιο της μάνας μου, όπου έγραφε δικές της σκέψεις, αλλά και σκέψεις άλλων που της άρεσαν. Δεν φανταζόμουν ότι είχε πλατύνει τόσο πολύ τον ορίζοντά της. Έτσι λοιπόν, καθώς γυρίζω τα φύλλα, πέφτει το μάτι μου σε κάτι που γράφει ότι το είχε πει ο Ζαν Ροστάν: "Η επιστήμη μας έκαμε θεούς, πριν προλάβουμε να γίνουμε άνθρωποι...". Εννοείται ότι βλέποντας τα γραμματάκια της μάνας μου, το μυαλό αρχίζει να τρέχει με άλματα και είναι σα να την βλέπω να κάθεται στην πολυθρόνα της και να διαβάζει. Πάντα πάνω στο τραπέζι δίπλα της είχε και ένα τετράδιο, όπου σημείωνε. Ποτέ δεν το είχα κοιτάξει όσο ζούσε. Αργότερα το έψαξα και κάθε φορά που το ξεφυλλίζω και διαβάζω, συγκινούμαι.
Έτσι και τώρα...

Ο Ζαν Ροστάν είναι ο (σε κάποιους παλιότερους) πασίγνωστος διάσημος Γάλλος βιολόγος, του οποίου η σκέψη είχε μιαν ευρύτητα και μάλιστα είχε εκδώσει σ' ένα βιβλίο με τίτλο "Ανησυχίες ενός βιολόγου", στοχασμούς και αποφθέγματά του. Έτσι, λοιπόν, είχε να εκφράζει κάποιους φόβους του για την αποτελεσματικότητα της επιστήμης, όταν φάνηκε κάποια στιγμή στην ιστορία μας ότι ο άνθρωπος περίμενε σχεδόν αποκλειστικά τη σωτηρία του από τη θετική επιστήμη. Ανησυχούσε, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι πίστευε στην ανακοπή της επιστημονικής έρευνας. Ωστόσο διατύπωνε τον σκεπτικισμό του για την εξουσία που έχει αποκτήσει ο άνθρωπος να επεμβαίνει στη φυσική οικονομία και να την διαταράσσει.

12 Φεβρουαρίου, 2014

Βαθιά μέσα μας...

Βαθιά μέσα μας


Κάποια πράγματα είναι τόσο οφθαλμοφανή και ολόκληρες αράδες γράφονται γι' αυτά εδώ και χιλιετίες, που έχει καταντήσει κουραστικό. Έχω κουραστεί ακόμα και να τα σκέφτομαι, τόσο τετριμμένα που είναι... Ίσως γι' αυτό υπάρχουν τόσο μεγάλες παύσεις ανάμεσα στις προσωπικές μου δημοσιεύσεις. Κάποια στιγμή, ό,τι και να πεις δε φτάνει ή απλά επαναλαμβάνεσαι χωρίς να σε ακούει κανένας. Μερικές φορές όμως είναι λύτρωση να μιλάς στον εαυτό σου...

Ένας δάσκαλος δεν κρύβεται ποτέ πίσω από τις εμπειρίες του για να επισκιάσει αυτές των μαθητών του. Δεν μετράει τον πόνο των διπλανών του βγάζοντας τον χάρακα των δικών του πόνων. Οι εμπειρίες μας είναι για να τις κοινωνούμε όχι να τις επιδεικνύουμε. Και σίγουρα όχι για να τις συγκρίνουμε.

Υπάρχουν τόσα πολλά μέρη να κρυφτείς... Τόσες πολλές δικαιολογίες... Τα ανθρώπινα πάθη, οι αδυναμίες, η αλαζονεία, ο εγωισμός. Ένας κατάλογος δίχως τελειωμό. Ακόμα και ο δάσκαλός σου θα κρυφτεί πίσω από αυτά. Η ανθρώπινη φύση το ορίζει αυτό. Την προστασία πάση θυσία, την μοναδικότητάς μας. Μίας μοναδικότητας στο βωμό της οποίας χύθηκε άπειρο αίμα. Γιατί, τι είμαστε χωρίς αυτήν; Απλά κομμάτια. Μας αρέσει να σκεφτόμαστε ότι είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου, αλλά ΠΡΕΠΕΙ να παίζουμε αποφασιστικό ρόλο σε αυτό. Πρέπει να έχουμε σημασία...

10 Ιανουαρίου, 2014

Η συνήθεια νεκρώνει την ευαισθησία

Η συνήθεια νεκρώνει την ευαισθησία
Συνηθίζει δυστυχώς κανείς τα πάντα. Τόσο την κατάθλιψη όσο και την ευτυχία. Ακόμα και την ανοησία, την αναλγησία, τη φτώχεια και την πείνα, την φιλαργυρία, την υποκρισία, τον φαρισαϊσμό. Συνηθίζει τους γιατρούς που παίρνουν φουσκωμένα φακελάκια για να χειρουργήσουν τον ετοιμοθάνατο και τους πρώην υπουργούς που κυκλοφορούν με πλαστές πινακίδες. Συνηθίζει να βλέπει την καταστροφή της κοινωνίας και να μένει μουγγός και άπρακτος. Συνηθίζει να βλέπει τους νεκρούς να πολλαπλασιάζονται γύρω του. Άλλοι αυτόχειρες, άλλοι από κρύο ή από πείνα ή από... απόγνωση. Και δεν επαναστατεί. Θεέ μου...

Συνηθίζεις την αυτοκαταστροφή σου. Και γίνεσαι ένα με τον όχλο. Όταν δεν μπορείς να συνηθίσεις είσαι πιο ταραγμένος, πιο δυστυχισμένος, δε σε χωράει αυτός ο τόπος, θέλεις να φύγεις, να εξαφανιστείς. Είναι καλύτερα λοιπόν να γίνεις αναίσθητος∙ να πεις: "δε βαριέσαι, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;", είναι καλύτερα να αποστασιοποιηθείς ή να ψευτογκρινιάζεις ασταμάτητα παρά να ζητάς περισσότερες φασαρίες και προβλήματα. Είναι καλύτερα να θάψεις την ευαισθησία σου, να πεθαίνεις σιγά-σιγά, μέρα την μέρα, ώρα την ώρα... Είναι πιο εύκολο έτσι γιατί συνηθίζεις και τον ίδιο το θάνατό σου.

07 Δεκεμβρίου, 2013

Το σπιτάκι, το φτωχοκαλυβάκι... δεν ήταν τελικά δικό σου

Το σπιτάκι, το φτωχοκαλυβάκι
Όπως έλεγε ο Χάξλεϋ, η ουσία είναι να κατορθώσει κάποιος να μην είναι μέρος αυτού του κόσμου, αλλά να ζει μέσα σ' αυτό το κόσμο. Ένας καλός παρατηρητής δηλαδή που δεν χρειάζεται να πάει σε κάποιο ερημωμένο βουνό για να πει πως δεν συμμετέχει σ' αυτό που δεν τον εκπροσωπεί. Μπορείς να είσαι εδώ, να συναναστρέφεσαι, να μιλάς, να δουλεύεις, να διασκεδάζεις, να κάνεις οικογένεια, να προχωράς δίπλα σε όλους, αλλά αυτό δεν σε υποχρεώνει να τους μοιάζεις. Να τους αντιγράφεις. Να χειάζεσαι την αποδοχή τους. Το πρώτο βήμα στην ελευθερία ίσως είναι να μπορεί κάποιος να σπάσει τις μέγιστες εμμονές του ανθρώπου, αναλαμβάνοντας προσωπικά την ευθύνη να ζήσει πέρα από αυτές. Στα άγνωστα μονοπάτια που είναι κρυμμένα στα ντουλάπια της ανθρώπινης ιστορίας. Εκείνα τα ντουλάπια που κρατιούνται κλειστά, όχι γιατί τα φυλάει κάποιο φοβερό τέρας, αλλά γιατί οι άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν να μην ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ να τα ανοίξουν.

Τι φοβάται αλήθεια το μέγα πλήθος; Ποια είναι τα κλειδιά από τις χειροπέδες του; Ποιές είναι τελικά οι χειροπέδες;

04 Νοεμβρίου, 2013

Το αυτονόητο του "Δεν έχω να πληρώσω"

Φόροι
Η γη μπορεί να γυρίζει, αλλά εγώ είμαι σταθερά καρφωμένη σ' ένα σημείο. Εδώ στο κλουβί με τις τρελές. Στη χώρα που το αυτονόητο θεωρείται πλέον ανατρεπτικός τρόπος σκέψης. Το αυτονόητο είναι πως ένας άνθρωπος που μόλις τρία χρόνια πριν δήλωνε ένα συγκεκριμένο εισόδημα, είχε μια συγκεκριμένη οικονομική επιφάνεια (αυτή που αναλογεί σ' ένα μισθοσυντήρητο της κακιάς ώρας) κι έπαιρνε επιστροφή από την εφορία διακόσια τριακόσια ευρώ και τρία χρόνια αργότερα που είναι σε ακόμη χειρότερη κατάσταση από εκείνη που ήταν, φτωχότερος, ίσως άνεργος, με τις τιμές στα ύψη και την αγοραστική του δυνατότητα στο μηδέν, ΕΝΩ ΔΗΛΑΔΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ, όχι μόνο δεν έχει επιστροφή φόρου, αλλά πρέπει να πληρώσει ένα μάτσο φόρους, χαράτσια και γ@μησιάτικα αλλονών. Το αλλονών είναι βεβαιομένο από τη στιγμή που αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος, δεν συμμετείχε σε καμία κλοπή, δεν τα έφαγε μαζί, δεν είχε κρυφά έσοδα ούτε καταθέσεις σε τράπεζες εξωτερικού, δεν έχει τίποτα που να αποδεικνύει πως ενώ τρια χρόνια πριν δικαιούταν επιστροφή τώρα πρέπει να πληρώνει το δεκαπλάσιο!

26 Οκτωβρίου, 2013

Η συμβολιστική της μισαλοδοξίας και η δυστυχία των πολλών

Halloween
γράφει ο


Η ρητορική της μισαλλοδοξίας

"Γύφτοι", Τούρκοι και ο μύθος του αιωνίως αθώου Έλληνα.

Από το παράθυρο της σοφίτας μου ακούγεται ρυθμικά η σφυρίχτρα του γυμναστή. Τα παιδιά στα σχολεία χάνουν ώρες για να μάθουν να βηματίζουν σαν στρατιωτάκια υπό τον ήχο εμβατηρίων που άλλοτε χρησιμοποιούσε η Βέρμαχτ και με τελετουργικό που αναπτύχθηκε στα επιτελεία φασιστοειδών, τα δικά μας παιδιά, μοναδικά στην Ευρώπη, οι δικές μας μικρές ψυχές, στοιχημένες και αλύγιστες βηματίζουν σαν σκληροί στρατιώτες χαιρετώντας σε κάποια στιγμή δεσποτάδες, στρατιωτικούς, πολιτικούς τάχα για να γιορτάσουν την αυτοθυσία όσων πολέμησαν για ετούτο τον τόπο. Η μιλιταριστική φαντασίωση συνεχίζεται ενώπιον μου σαν σε ημερήσιο εφιάλτη. Ενώ ο γυμναστής ξελαρυγγιάζεται ένα-δύο, εν-δυο πάνω από την Καλλονή πετάει ένα C-130 κάνοντας κύκλους και ρίχνοντας κατά εξάδες αλεξιπτωτιστές κάπου εκεί στα μακρινά χωράφια των αλυκών, στα πλαίσια κάποιας άσκησης. Στα πέριξ, παρόλο που οι Χρυσαυγίτες πάλι μπήκαν στο αυγό, η κοινωνία δείχνει τελικά πως εκείνη θα τους εκκολάψει ξανά. Οργιάζουν οι προκαταλήψεις για τους "Γύφτους" στη Λέσβο και τα στερεότυπα για τον Κακό Τούρκο ανασκαλεύονται και πάλι με αφορμή κάποια έρευνα που ίσως γίνει εκεί κοντά στην Κάλυμνο. Σε όλη τη χώρα η ακραία, ρατσιστική, πολεμοχαρής σκέψη είναι βαθιά ριζωμένη και ακόμα, καθώς φαίνεται, "σπάει" σε νέα παρακλάδια. Προκαταλήψεις και στερεότυπα αιώνων επικαιροποιούνται εκ νέου. Και η ρητορική της μισαλλοδοξίας δείχνει να βρίσκει ξανά πρόσφορο έδαφος.

20 Οκτωβρίου, 2013

Η Αληθινή Απελευθέρωση - Η Οδός των Μυστών

Λάο Τσε

Η Αληθινή Οδός των Μυστών

Ας δούμε, αγαπητοί φίλοι, τι έκαναν οι μεγάλοι σοφοί της ανθρωπότητας, οι μεγάλοι μύστες της πραγματικότητας, που ήταν άνθρωποι, κοινοί άνθρωποι σαν όλους, σαν τον καθένα μας...
Ας δούμε τι έκανε ο Ορφέας (που δεν ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο όπως διακήρυξε η ηλιθιότητα του χριστιανικού παροξυσμού)...
Ας δούμε τι έκανε ο Λάο Τσε, ο αληθινός άνθρωπος, όχι ο Λάο Τσε των θρύλων...
Ας δούμε τι έκαναν οι δάσκαλοι των Ουπανισάδ, που "κρύφτηκαν" στην ανωνυμία για να αποφύγουν την "εκμετάλλευση" των αμαθών...
Ας δούμε τι έκανε ο Βούδας, ο αληθινός Βούδας, ο άνθρωπος Βούδας, όχι ο Βούδας των θρησκευτικών οργανισμών και της φαντασίας...
Ας δούμε τι έκανε ο Ιησούς, ο αληθινός Ιησούς, ο άνθρωπος Ιησούς, όχι ο Ιησούς της εκκλησίας (των εκκλησιών) που είναι μια ονειρική θρησκευτική φιγούρα και μια προβληματική φιλοσοφική έννοια...
Τι έκαναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Διαβάστε αγαπητοί φίλοι προσεκτικά την ιστορία τους...

16 Σεπτεμβρίου, 2013

Κάπου ξεχάσαμε τον Άνθρωπο

Fire flower


Η πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου, είναι σαφώς ένας πολύ σημαντικός παράγοντας, προς την επίτευξη του απώτατου στόχου μας ως είδους. Όσοι ακόμη επιμένουν να αμφισβητούν την κάλυψη αυτής της "ανάγκης" έχουν χάσει κάθε όραμα και ελπίδα και δεν υπάρχει λόγος ούτε καν να παρουσιάσουμε επιχειρήματα προς το αντίθετο, εφόσον οι παρωπίδες τους είναι τόσο καλά στερεωμένες, που κάθε τέτοια προσπάθεια είναι χαμένος κόπος.

Μυήσεις, ατραποί, εγχειρίδια και "τελετές" θα βρείτε άπειρες. Λίγοι είναι όμως εκείνοι που κρούουν των κώδωνα του κινδύνου από την αποκλειστική αφιέρωσή μας σε τέτοιες πρακτικές. Και δεν αναφέρομαι σε "μαύρες μαγείες" και "απώλεια της ψυχής" ή οτιδήποτε παρεμφερές. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει από την υπερβολική ενασχόλησή μας με το "μέσα" μας ή το "έξω" μας (ανάλογα με το φιλοσοφικό μας πρίσμα), είναι ότι ξεχνάμε να δώσουμε σημασία στο "γύρω" μας.

15 Σεπτεμβρίου, 2013

Η αληθινή επανάσταση

Η αληθινή επανάσταση


Αν και από μικρά παιδιά (μιλάω για μένα) ανατραφήκαμε σε ένα "γνήσιο θρησκευτικό περιβάλλον" και μολονότι ασχολούμαστε στο ιστολόγιο με θέματα της θρησκευτικής παράδοσης, από την δική μας σκοπιά, που δεν εντάσσεται σε θρησκείες θρησκευτικούς οργανισμούς, ή κάποιες ιδιαίτερες αντιλήψεις (όπως διαπιστώνει κάποιος από την ποικιλία των θεμάτων, που καλύπτουν τον Ορφισμό και την Ελληνική Φιλοσοφία, τον Βουδισμό, την Βεδάντα, τον Ταοϊσμό, τον Χριστιανισμό, την Μεταφυσική, κλπ...) κανείς δεν θα μπορούσε να μας κατηγορήσει ότι ονειροβατούμε σε μεταφυσικούς (και ίσως ανύπαρκτους) κόσμους κι είμαστε αποκομμένοι από τα "πράγματα της γης". Το αντίθετο συμβαίνει.

13 Ιουλίου, 2013

Ελεύθερος

Ελεύθερος
γράφει η


Είναι σαν κάποιος να σε καθοδηγεί, να σου λέει τι να κάνεις και τι να μην κάνεις. Δεν την ακούς καν πια αυτή τη φωνή. Ξέρεις πια, ακριβώς τι να κάνεις. Ήσουν καλός μαθητής. Ξέρεις όλα τα πρέπει, ακόμα και αυτά που δεν παραδέχεσαι.

Να βρεις δουλειά, να παραμείνεις στη δουλειά μετά τις περικοπές, να τα βγάλεις πέρα με το μειωμένο μισθό, τη μειωμένη σύνταξη, το μειωμένο επίδομα. Να πάρεις τα παιδιά από το σχολείο, να πληρώσεις κάποιον να τα κρατάει μέχρι να γυρίσεις από τη δουλειά. Να κάνεις τη φορολογική σου δήλωση, να ξεχρεώσεις, να πληρώσεις τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, το κινητό και το σταθερό.

02 Ιουλίου, 2013

Νίκος Λυγερός: Ανθρώπινα ερωτήματα...

Νίκος Λυγερός: Ανθρώπινα ερωτήματα



Γιατί δεν ψάχνουμε την ουσία; Ποιος ξέρει;
Οι φίλοι μας δεν ζουν πια. Οι εχθροί μας έχουν στόχο το εφήμερο της ζωής. Για ποιο λόγο; Για την ασφάλεια της κοινωνίας; Για την ασφάλεια του συστήματος ή της αδράνειας;
Γιατί τα άτομα είναι τόσο πολλά, αλλά και ταυτόχρονα τόσο λίγα; Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο σπάνιοι; Υπάρχει λόγος; Ή τουλάχιστον αιτία;
Γιατί έχει τόσο κόστος κάθε δημιουργία; Πώς το αντέχει η μικρή μάγισσα; Και πότε θα πεθάνει ο μοναδικός αλήτης; Γιατί η λέξη εμπάθεια έγινε αρνητική με την πάροδο του χρόνου; Επειδή η ανθρωπιά δεν είναι της μόδας;
Έως πότε θα κυριαρχεί στον κόσμο η κοινωνία του τίποτα; Θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι να της αντιστέκονται; Ή θα γίνουμε μία άμορφη και ανώνυμη μάζα; Τι περιμένουν τα άτομα από μία ζωή χωρίς αθώους και ηλίθιους; Δεν ξέρουν ακόμα τι σημαίνει σκλαβιά; Δεν καταλαβαίνουν το νόημα της γενοκτονίας; Πρέπει να γίνουν κι άλλες για ν’ αλλάξουν τα πράγματα; Πόσα εγκλήματα μπορεί ν’ αντέξει η ανθρωπότητα δίχως ν’ αυτοκτονήσει;

19 Ιουνίου, 2013

190 χρόνια Πελατειακού Κράτους

190 χρόνια Πελατειακού Κράτους
γράφει ο Fotis Giann


Μια μικρή παρένθεση στην σιωπή μου: υπάρχουμε σαν κράτος 190 χρόνια, χάρη στα δανεικά των ευρωπαίων (τίποτα δεν τελείωσε χθες. Όλα τώρα, πραγματικά αρχίζουν).

Όταν κατέθεσα το σχέδιο νόμου για την αναδιάρθρωση στην ΕΡΤ τον Αύγουστο του 2011, 70 Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αντέδρασαν έντονα!!

Ηλίας Μόσιαλος

Ο κ. Μόσιαλος που προσπάθησε να αλλάξει την αμαρτωλή ΕΡΤ, με αυτήν την δημόσια δήλωσή του τα είπε όλα!! Περιέγραψε σύντομα και με απλά λόγια τον πυρήνα του προβλήματος του Νεοελληνικού κράτους.
Ένα πελατειακό βουλευτικό πολιτικό σύστημα 180 ετών από συστάσεως του Νεοελληνικού κράτους. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, ακόμα και όταν δεν έχει! Και ο Βουλευτής-"Βολευτής", δικαιώνει τον πελάτη. Έτσι ώστε ο πελάτης να τον ξαναστείλει στην Βουλή. Αυτό είναι το παιχνίδι που παίζεται σε αυτήν την Χώρα 180 χρόνια τώρα. Σε όλα τα επίπεδα.

03 Ιουνίου, 2013

Η Σκιά που κελαηδάει

Η Σκιά που κελαηδάει

γράφει ο


Ο άνθρωπος βαδίζει μεμονωμένα προς ένα αχανές μηχανικό και προγραμματισμένο σύστημα το οποίο πλέον δεν του δίνει την δυνατότητα να αποχωριστεί το Μάτριξ / τα δεσμά του.
Στην πορεία της ζωικής ακτίνας του λειτουργεί με την λογική του "τι θα ήθελα στο μέλλον" ή του "τι περνούσα στο παρελθόν", ξεχνώντας την παροντική στιγμή η οποία είναι η υπεύθυνη δημιουργός για την υλοποίηση των συναισθημάτων του.

27 Αυγούστου, 2012

Όλα αυτά που με πονάνε…

Όλα αυτά που με πονάνε
γράφει η


Αυτά που βλέπω γύρω μου, με πονάνε. Όχι, δεν είναι όλα άσχημα. Αλλά αυτά που είναι άσχημα είναι αβάσταχτα για την καρδιά μου. Και τα πιο άσχημα για μένα είναι τα δυστυχισμένα παιδιά, που πλέον υπάρχουν άφθονα. Δεν ξέρω πόσα δυστυχισμένα παιδιά υπήρχαν τα προηγούμενα χρόνια ή τις προηγούμενες γενιές, δεν με ενδιαφέρει κιόλας η σύγκριση. Πονάει αρκετά το σήμερα για να κοιτάξω οπουδήποτε αλλού.

Και μη φανταστείς ότι τα δυστυχισμένα παιδιά είναι κάποιας συγκεκριμένης ηλικίας. Είναι βρέφη, είναι παιδιά δημοτικού, είναι έφηβοι, είναι και ενήλικες και συνταξιούχοι.

Είναι τυχαίο που ο άνθρωπος, στην πιο σκοτεινή του ώρα ή την ώρα που κλείνει τα μάτια, φωνάζει "μάνα"; Ζούμε σε μια κοινωνία και ένα "πολιτισμό" που έχει παραμερίσει και υποτιμήσει (όσο δεν πάει άλλο) το ρόλο της μάνας. Αμφιβάλλω αν ήταν ποτέ απόλυτα κατανοητός...

21 Μαΐου, 2012

Διαφορετικές προσεγγίσεις της έννοιας “πνευματική ελευθερία”

Πνευματική Ελευθερία
γράφει ο


Με τον όρο πνευματική ελευθερία μπορεί να νομίζει κανείς ότι οι άνθρωποι εννοούν το ίδιο ακριβώς πράγμα, όλοι τους. Επειδή όμως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει, θα εκθέσω μερικές ερμηνείες που έχω αντιληφθεί, χωρίς φυσικά να αποκλείω το γεγονός να υπάρχουν και άλλες άγνωστες σε μένα.

  1. Ελευθερία μέσω της επίτευξης των απόλυτων ικανοτήτων μέσα στο φυσικό σύμπαν: Υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που θεωρεί πως μέρος, αν όχι η ίδια η πνευματική ελευθερία συνίσταται στην ικανότητα κάποιου να παραβιάζει, να υπερσκελίζει ή να ελέγχει πλήρως τους φυσικούς νόμους. Σε απλή γλώσσα, μιλάμε για την ικανότητα ενός ανθρώπου να κάνει πράγματα όπως το να εμφανίζει ή να εξαφανίζει ύλη, να υπερνικά την βαρύτητα, να βλέπει πίσω από τη μάζα, να μπορεί να παράγει τεράστιες ή οποιεσδήποτε τιμές δύναμης, χωρίς να υπάρχει περιορισμός από κανένα μέτρο της "πραγματικότητας". Αυτή είναι η ελευθερία μέσω της πλήρης αιτιότητας στο φυσικό σύμπαν.
  2. Ελευθερία μέσω της ικανότητας να είσαι ήρεμος απέναντι σε οτιδήποτε: ένας άλλος τρόπος να λεχθεί αυτό είναι "η προθυμία κανείς να βιώνει οτιδήποτε". Μη γίνει κάποια σύγχυση ανάμεσα στους όρους "προθυμία" και στην ιδέα της "επιλογής". Το να είναι κανείς πρόθυμος να βιώνει οτιδήποτε δε σημαίνει ότι το επιλέγει. Το λέω αυτό επειδή ένα άτομο που μπορεί να είναι ήρεμο μπροστά στην πιθανότητα να πεθάνει, δε σημαίνει ότι δε θέλει να ζήσει και πως δε θα παλέψει ολόψυχα γι' αυτό. Εν τέλει, αυτή η ελευθερία είναι περισσότερο ψυχολογική αν θέλουμε να το θέσουμε έτσι.
  3. Ελευθερία μέσω της σοφίας (ή σωστής γνώσης): Αυτό πρόκειται για ένα είδος ελευθερίας που ψάχνουν εκείνοι που εντοπίζουν ως αγαθό την εύρεση ή και απόκτιση όλης της πιθανής γνώσης που μπορεί να υπάρχει. Αναφέρεται περισσότερο στην κατοχή των πληροφοριών και στην βεβαιότητα σχετικά με την αλήθεια αυτών. Δεν υπάρχει κανένα ερώτημα στο αν η γνώση έχει μεγάλα οφέλη για τον άνθρωπο φυσικά.

Η μόνη θέση που θέλω να πάρω σχετικά με τα παραπάνω, είναι ότι κάποιος που ξεκινά το μονοπάτι του προς τον στόχο "πνευματική ελευθερία", είναι καλό να σκέφτεται που και που σε ποιον ακριβώς στόχο θέλει να πάει, αν αυτό που μελετά, εξασκείτε ή κάνει εν γένει, τον οδηγεί προς τα εκεί και αν τελικά, μετά από οποιοδήποτε χρονικό τμήμα, έχει όντως προσεγγίσει ή όχι αυτόν τον στόχο.

Υ.Γ.: Όποιος εντοπίσει επιπλέον ερμηνείες και προσεγγίσεις στο θέμα της "πνευματικής ελευθερίας", παροτρύνεται να τις φέρει σε κοινή θέα για μένα και οποιονδήποτε άλλο θέλει.

24 Μαρτίου, 2012

Κουράστηκα...

Κουράστηκα


Έχει περάσει τόσος πολύς καιρός από τότε που κάθισα τελευταία φορά να γράψω... Τους τελευταίους μήνες έγιναν τόσα πολλά και κουράστηκα τόσο πολύ, που ούτε να κοιμηθώ ήσυχα δε μπορούσα, πόσο μάλλον να διαλογιστώ/γράψω/διαβάσω ή γενικά οτιδήποτε.

Αποφάσισα να τελειώσω επιτέλους τη σχολή μου, συνεχίζοντας παράλληλα όμως να δουλεύω το ίδιο. Το οποίο πρακτικά σήμαινε πως με 4-5 μέρες τη βδομάδα δουλειά και σχολή, πολύ απλά διάβαζα ακόμα και στη βάρδια μου. Το άγχος του Φεβρουαρίου, πριν την εξεταστική, δεν περιγράφεται... Παράλληλα έκανα κινήσεις μήπως και έφευγα εξωτερικό για πρακτική, αλλά φαίνεται ξέχασα ότι βρίσκομαι στην Ελλάδα. Οι περισσότερες συνεργασίες του ΤΕΙ με πανεπιστήμια του εξωτερικού αφορούν στα δίκτυα, λες και μόνο αυτό μπορεί να κάνει κάποιος με πτυχίο Μηχανικού Πληροφορικής. Κάθισα και έψαξα πόσα άλλα πανεπιστήμια στην Ευρώπη που θα ήταν ιδανικά, αλλά η απάντηση ήταν άμεση (εντός δεκαλέπτου), "Λυπούμαστε, αλλά δε συνεργαζόμαστε με κανένα από αυτά τα πανεπιστήμια" (και ήταν γύρω στα 7)... Η επιλογή του να περιμένω μέχρι Σεπτέμβρη, μήπως και υπάρξει τότε κάτι, δεν ήταν καν εφικτή για οικονομικούς λόγους, οπότε το πήρα απόφαση να βρω πρακτική Ελλάδα.

19 Φεβρουαρίου, 2012

Γράμμα από το Νότο

Γράμμα από το Νότο
Όχι, δεν είμαστε όλοι Έλληνες.

Αφήστε μας να λύσουμε τα θέματα μόνοι μας αυτή την φορά. Δεν έχει ανάγκη από γάζες το δέντρο που κόπηκε από την ρίζα. Αφήστε το να βρει τον τρόπο μόνο του να ξαναθεριέψει ή αν δεν έχει γερές ρίζες να εξαφανισθεί για να μην μετατραπεί σε κισσό.

Είναι συγκινητικές οι πικετοφορίες και τα κείμενα συμπαράστασής σας μέσω διαδικτύου, αλλά είναι πλέον πολύ αργά.

05 Φεβρουαρίου, 2012

Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα

Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα


Η συνειδητοποίηση ήρθε πριν λίγα χρόνια και με βάρεσε σα χαστούκι: κατάλαβα ότι δε μ’ αρέσει η Ελλάδα. Τόσο απλά. Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αλλάξω κάποια από αυτά που θεωρούσα κακώς κείμενα: κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες. Άρα, το λάθος είμαι εγώ.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν νιώθω καν Ελληνίδα τέτοιας Ελλάδας. Ποια Ελλάδα να υπερασπιστώ και με ποια Ελλάδα να ταυτιστώ; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να δίνει φακελάκι; Με την Ελλάδα που κυκλοφορεί στο δρόμο λες και είναι μόνη της; Με την Ελλάδα που λατρεύει τα 100 ντεσιμπέλ; Με την Ελλάδα που φυσάει τον καπνό της στα μούτρα του απέναντι; Με την Ελλάδα που παραβιάζει όποιο νόμο γουστάρει; Με την Ελλάδα που δικαιολογεί την παρανομία; Με την Ελλάδα που νιώθει ανώτερη από τους "ξένους";

07 Δεκεμβρίου, 2011

Ποιος πόλεμος;

Πόλεμος


Είμαι στα 26 μου χρόνια και ίσως να μην έχω υπάρξει ποτέ, πραγματικά, ελεύθερη. Ίσως γι' αυτό δυσκολεύομαι τόσο να δώσω έναν ορισμό στη λέξη. Νομίζω πως, γενικά, το νόημά της καλύφθηκε από την ομίχλη της οργανωμένης κοινωνίας. Είναι δύσκολο να υποστηρίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι, όταν η ζωή μας είναι μια επιταγή "πως" και "πρέπει". Χωρίς αυτές όμως, θα μας ήταν αδύνατο να συνυπάρξουμε με τους άλλους ανθρώπους, γιατί, για κάποιο περίεργο λόγο, δε σεβόμαστε το είδος μας. Αποφασίσαμε, λοιπόν, να χάσουμε την ελευθερία μας, προκειμένου να συνυπάρξουμε...

Ξεπερνώντας τις αρχικές αυτές επιταγές, συνεχίσαμε να προσθέτουμε και άλλες. Οικονομικές, ιστορικές κλπ, στερώντας μας ολοένα και περισσότερο, ότι είχε απομείνει από την ελευθερία μας.

Τις τελευταίες εβδομάδες, ήρθα σε επαφή με 2 διαφορετικές απόψεις, περί του πως θα αποκτήσουμε και πάλι την ελευθερία μας.
Επόμενη σελίδα