Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φιλοσοφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φιλοσοφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

24 Νοεμβρίου, 2015

Ο μεγαλύτερος φόβος στον κόσμο

Ο μεγαλύτερος φόβος στον κόσμο
Ο μεγαλύτερος φόβος στον κόσμο είναι για τη γνώμη των άλλων. Και τη στιγμή που παύεις να φοβάσαι το πλήθος, δεν είσαι πια πρόβατο, γίνεσαι λιοντάρι, μέσα στην καρδιά σου εμφανίζεται ένας μεγάλος βρυχηθμός — ο βρυχηθμός της ελευθερίας.

Ο Βούδας το έχει ονομάσει αυτό "βρυχηθμό τού λιονταριού". Όταν ένας άνθρωπος φτάνει σε μια κατάσταση απόλυτης σιωπής, βρυχάται σαν λιοντάρι. Για πρώτη φορά, γνωρίζει τι είναι ελευθερία, επειδή τώρα δεν υπάρχει κανένας φόβος για τη γνώμη των άλλων. Το τι λένε οι άνθρωποι, δεν μετράει καθόλου. Είτε σε λένε άγιο είτε σε λένε αμαρτωλό, δεν έχει καμία σημασία. Ο μοναδικός κριτής σου είναι ο Θεός. Και ο Θεός δεν είναι κάποιος άνθρωπος. Θεός σημαίνει ολόκληρο το σύμπαν.

- Osho

Laeta

11 Νοεμβρίου, 2014

Ζεύγη αντιθέτων

Ζεύγη αντιθέτων
Είχε παρατηρήσει ότι, ενώ τα πάντα εκφράζονταν σε ζεύγη αντιθέτων στην περιοχή του ειδέναι, ή καλύτερα σε διπολική βάση, π.χ. ευτυχία – δυστυχία, γέννηση – θάνατος, το ειδέναι έδειχνε μια περίεργη στενότητα, σαν να μη μπορούσε να περιλάβει ολόκληρο το πολικό ή αντιθετικό ζεύγος μέσα του. Γι' αυτό κατέφευγε σε μια πράξη βίας.

Έκοβε δηλαδή το ζεύγος "ευτυχία" από το ζεύγος "ευτυχία – δυστυχία" ή μόνο τη γέννηση από το ζεύγος "γέννηση – θάνατος". Μ' αυτό τον τρόπο παρουσίαζε μια ικανότητα εκλογής. Αλλά η εκλογή του μεροληπτούσε υπέρ του ευχάριστου, μ' άλλα λόγια, το ειδέναι έδειχνε μια σαφή προτίμηση προς το ηδύ, προς το ευχάριστο και μια απέχθεια προς τον έτερο πόλο του ευχάριστου. Έτσι ανακήρυσσε σε απόλυτη αξία το αντικείμενο της εκλογής του, που ήταν πάντα το ηδύ.

02 Μαΐου, 2014

Ο Ελληνικός Πεσιμισμός

Ο Ελληνικός Πεσιμισμός
γράφει ο


Θα αναλύσουμε τα τέσσερα σημεία που δείχνουν την κακή πορεία της παιδείας μας.

Το πρώτο σημείο της άγνοιας και της πλάνης είναι ότι δεν μας έ­μαθαν ποτές, πως οι Έλληνες στάθηκαν ένας κόσμος άκρα μελαγ­χολικός. Το καθημέρα των Ελλήνων είναι το όρος Σίπυλο της Νιόβης, ό­που όλες οι βρύσες στάζουνε λύπη. Η λιγνή Ελλάδα ήταν μία κλαίου­σα ιτιά. Εδώ ως και τα ζώα μύρουνται και δακρύζουν. Θυμήσου, για παράδειγμα, τα δάκρυα που χύνανε τα άλογα του Αχιλλέα (Ομήρου, Ρ 437-8).

Στη χλωρίδα του ελληνικού στοχασμού βασιλεύουν τα κλαδιά των νεκρών. Το κυπαρίσσι και ο ασφόδελος. Ούτε πριν ούτε μετά, κανένας λαός δεν ερεύνησε τα άγνωστα της φύσης και τα μυστήρια της ψυχής, για να φτάσει το βαθύ σκοτάδι και το συμπαγές μηδέν που φτάσανε οι Έλληνες.

17 Απριλίου, 2014

Πλανεμένοι "Γνώστες"

Πλανεμένοι Γνώστες


Πίσω από αυτό που φαίνεται και ορίζουμε ως πραγματικό, αληθινό, υπάρχει η κρυμμένη αλήθεια που ορίζει την ποιότητα, τη διάρκεια και την ένταση του φαινομενικού ψεύδους.

Το εκδηλωμένο αληθινό οδηγεί στον εντοπισμό του εσωτερικού ψεύδους, που σκοπό έχει τη σύνθεση του Εαυτού μας.

Έχεις ήδη μπερδευτεί;

Κάθε εσωτερική μετατόπιση και κάθε "άνοιγμα" πέρα από τα φαινόμενα, συνοδεύεται με άπειρες συνειδητοποιήσεις που έχουμε την πρόκληση να εφαρμόσουμε/εκδηλώσουμε στην πράξη, μετρώντας το κόστος, ζυγίζοντας το όφελος, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη του ποιοι Είμαστε.

15 Απριλίου, 2014

Η Σιωπή της Σπάρτης

Η Σιωπή της Σπάρτης
Άρθρο του
Μετάφραση-επιμέλεια Αναστάσιος Γιαννάς


Στις ρίζες του Δυτικού πολιτισμού η Σπάρτη και η Αθήνα αντιπαρατίθενται σαν δύο διαφορετικά αρχέτυπα. Η Αθήνα είναι η συζήτηση, η Σπάρτη η σιωπή. Η Αθήνα μας άφησε τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο, τα ανάγλυφα του Φειδία• η Σπάρτη μερικές βουβές πέτρες (δεν είχε άλλα τείχη, όπως λεγόταν, από τα στήθη των πολιτών της).

Η Αθήνα είναι η αγορά της πολιτικής διαμάχης, η Σπάρτη ένα αυταρχικό σύστημα, όπου ο καθένας ανήκει στο κράτος. Η Αθήνα είναι η ελευθερία, η Σπάρτη η στρατιωτική πειθαρχία. Η Αθήνα δίνει, κατά μία έννοια, αρχή στην νεωτερικότητα και στην κοσμική θέαση του ανθρώπου, εικάζει πάνω στους θεούς και αμφιβάλει - ενώ η Σπάρτη μένει ακίνητη σε μία ιεροτελεστική και πολεμική αντίληψη της πόλεως. Η Αθήνα κατοικείται από άτομα, η Σπάρτη από μία αρχαϊκή και συμπνέουσα φάλαγγα.

Προπάντων: Η Αθήνα παρήγαγε μία τεράστια ποσότητα και ποιότητα λέξεων-λόγος• διάλογοι, φιλοσοφία, σοφίσματα, γενικά αυτό που εμείς ονομάζουμε "κουλτούρα", "ιστορία", "έκφραση", "κριτική"• η Σπάρτη μία αινιγματική και μονολιθική σιωπή: μόνον κάποιο ρυθμικό πολεμικό άσμα του Τυρταίου.

11 Μαρτίου, 2014

H φιλοσοφία ως θεραπεία: Η άποψη του Λου Μαρίνοφ

H φιλοσοφία ως θεραπεία

O Λου Μαρίνοφ γράφει στο βιβλίο του "Πλάτωνας, όχι Πρόζακ!":

Δε θα ήταν μεγάλο προνόμιο να μπορούσαμε να μιλάμε για τους φόβους μας, τα άγχη μας ή για κάθε είδους στενοχώρια μας με τα μεγαλύτερα πνεύματα της ιστορίας; Ασφαλώς θα αισθανόμασταν μεγάλη πνευματική ανακούφιση, αν κουβεντιάζαμε για τον θάνατο με τον Πλάτωνα ή με τον Καρτέσιο. Θα ανακαλύπταμε άγνωστες πτυχές του εαυτού μας αν ανοιγόμασταν στον Καντ, στον Αριστοτέλη ή στον Μοντεσκιέ.

Αυτό ακριβώς προτείνουν οι φιλοσοφικοί σύμβουλοι. Υποστηρίζουν πως η ψυχολογία και τα φάρμακα συχνά δεν αρκούν για να θεραπεύσει κανείς τις "νευρώσεις" του. Τα φάρμακα δεν μπορούν να κάνουν κάποιον να πάψει να φοβάται τον θάνατο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να προκαλέσουν και αντίθετα αποτελέσματα.

08 Μαρτίου, 2014

Πυθαγόρας: H Mυστηριώδης Mορφή της Aρχαιότητας

Πυθαγόρας
Από το βιβλίο Ανθολογία της Φιλοσοφίας Ubaldo Nicola (εκδ. Ενάλιος)


Αν από τον Πυθαγόρα (570-495 π.Χ.) έχουμε τόσους μύθους και ελάχιστες συγκεκριμένες πληροφορίες, είναι επειδή ο φιλόσοφος έγινε (ήθελε να γίνει) μύθος, ακόμη και πριν τον θάνατο του. Ξέρουμε ότι γεννήθηκε στο νησί της Σάμου, αλλά γύρω στα σαράντα του έφυγε, ίσως για πολιτικούς λόγους και πήγε στον Κρότωνα, στη Μεγάλη Ελλάδα.

Εκεί ίδρυσε ένα κίνημα, μία πολιτική και θρησκευτική αδελφότητα, η οποία είχε έντονα μυστικιστικά χαρακτηριστικά και σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να κυριαρχήσει σε πολλές αποικίες. Ήταν μία εμπειρία καταστροφική, επειδή η κατά κύριο λόγο αριστοκρατική γενική κατεύθυνση του Πυθαγόρα προκάλεσε έναν σφοδρό λαϊκό ξεσηκωμό, ο οποίος κορυφώθηκε με την καταστροφή της σχολής. Φαίνεται ότι ο φιλόσοφος κατάφερε να σωθεί και πέθανε λίγο καιρό αργότερα στο Μεταπόντιο.

Όπως ο Χριστός, ο Βούδας και ο Μωάμεθ, έτσι και ο Πυθαγόρας δεν έγραψε ποτέ τίποτε: προτιμούσε να μεταδίδει τη διδασκαλία του είτε μέσω σύντομων αποφθεγμάτων είτε μέσω παραδειγμάτων από τη ζωή. Σε αντίθεση με τους μεγάλους θρησκευτικούς πατριάρχες όμως, καθώς επίσης και με το σύνολο των φιλοσόφων, δεν επιθυμούσε σε καμία περίπτωση να εκλαϊκευθεί η σκέψη του και πολύ περισσότερο να συζητηθεί.

24 Φεβρουαρίου, 2014

Η Θέαση του Κάλλους

Η Θέαση του Κάλλους

Πλωτίνος, 203- Περί του Καλού 1, 6, 8-9
Μετάφραση, Π. Καλλιγάς


[8] "Ας φύγουμε για την αγαπημένη μας πατρίδα!", να η πιο σωστή συμβουλή. Ποιος είναι λοιπόν ο δρόμος της φυγής και πώς θα τον ακολουθήσουμε; Θα ξανοιχτούμε, όπως - καθώς, αλληγορικά μου φαίνεται, λέει ο ποιητής - ο Οδυσσέας από τη μάγισσα Κίρκη ή την Καλυψώ, ο οποίος δεν αρκέστηκε να παραμείνει εκεί, παρ' όλο που είχε ηδονές των ματιών και βρισκόταν ανάμεσα σε πολλή αισθητή ομορφιά. Η πατρίδα μας, απ' όπου ήρθαμε, κι ο πατέρας μας είναι εκεί. Ποια είναι λοιπόν η ρότα μας κι ο τρόπος για να φύγουμε; Δεν χρειάζεται να περπατήσουμε· γιατί τα πόδια μάς πάνε μόνο στα διάφορα μέρη της γης, από χώρα σε χώρα. Ούτε χρειάζεται να φτιάξεις κανένα αμάξι με άλογα ή κάποιο θαλάσσιο μέσο, αλλά πρέπει να τα εγκαταλείψεις όλα αυτά και να μην τα βλέπεις· και "κλείνοντας τα μάτια" άλλαξε την όρασή σου και ξύπνα μιαν άλλη, που ενώ την έχουν όλοι, λίγοι τη χρησιμοποιούν.

18 Ιανουαρίου, 2014

Η απολογία ενός "τρελού"

Η απολογία ενός "τρελού" - Ιπποκράτης
Κάποτε κλήθηκε ο Ιπποκράτης στα Άβδηρα να εξετάσει για τρέλα τον Δημόκριτο, διότι υπήρχαν παράπονα για αυτόν ότι δεν φέρεται φυσιολογικά, και ότι γελάει με παράξενο τρόπο, κάθε φορά που αντίκριζε ανθρώπους. Ακολουθεί μέρος της "εξέτασης".

Ιπποκράτης: Λέγε στο όνομα των Θεών, μήπως λοιπόν όλος ο κόσμος νοσεί χωρίς να το αντιλαμβάνεται και δε μπορεί να ζητήσει από πουθενά βοήθεια για θεραπεία, γιατί τι θα υπήρχε πέρα από αυτόν;

Δημόκριτος: Υπάρχουν άπειροι κόσμοι Ιπποκράτη και μη παίρνεις για τόσο λίγη και μικρή τη φύση που έχει τόσο πλούτο.

Ιπποκράτης: Αλλά αυτά Δημόκριτε, θα τα διδάξεις άλλη στιγμή πιο κατάλληλη, γιατί τώρα φοβάμαι μήπως και για το άπειρο ακόμη συζητώντας αρχίσεις να γελάς. Τώρα όμως ξέρε πως θα δώσεις λόγο στον κόσμο για το γέλιο σου.

Εκείνος τότε με κοίταξε έντονα και είπε:

13 Ιανουαρίου, 2014

Πλούταρχος: Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής

Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής
γράφει η
* Περίληψη

Το συγκεκριμένο έργο του Πλουτάρχου θεωρείται ότι είναι η συνέχεια ενός απολεσθέντος λόγου του, στον οποίο ο Χαιρωνεύς ιστοριοδίφης ενεφάνιζε την Τύχη ομιλούσα και ισχυριζόμενη ότι εις αυτήν και μόνον ωφείλοντο η δόξα και τα μεγαλεία του Αλεξάνδρου. Εδώ λοιπόν αντικρούει τα παρά της αντιμακεδονικής παρατάξεως λεγόμενα, ως προς την ευνοϊκή τύχη του μεγάλου στρατηλάτη, ότι δηλαδή ώφειλε την δόξα και τις μεγάλες επιτυχίες του αποκλειστικά στην εύνοια της Τύχης και όχι στην προσωπική του αξία. Ασχολείται μάλλον με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του και εξαίρει την αρετή του. Συνεπώς ο λόγος αυτός θα έπρεπε μάλλον να φέρει τον τίτλο "Περί της Αλεξάνδρου Αρετής".

09 Ιανουαρίου, 2014

Μύθοι, Φιλοσοφία, Μεταφυσική και Επιστήμη



School of Athens, Greece - The Ancient Greek Philosophers

Που γεννήθηκε, λοιπόν, ο μύθος και γιατί άραγε και πως; Η πρώτη γυναίκα το 'μαθε, αρχή - αρχή του χρόνου. Ποιος το 'πε στην γυναίκα; Το παιδί που είχε μες στην κοιλιά της. Ποιος το 'πε στο παιδί; Η σιωπή του Θεού. Ποιος το 'πε στην σιωπή;

06 Ιανουαρίου, 2014

Οντολογία και Ψυχολογία του Εγώ

Οντολογία και Ψυχολογία του Εγώ


Το ΟΛΟΝ εξ' ορισμού περιλαμβάνει τα πάντα σε μια Ενότητα, σαν πεδίο αντίληψης, σε μια αντίληψη που δεν κάνει διαχωρισμούς, που είναι πέρα από την δυαδικότητα, σε ένα βίωμα που περιλαμβάνει και ύπαρξη και περιβάλλον, σε μια εμπειρία ενότητας με τον κόσμο... Αυτό που για κάποιους ανθρώπους αποτελεί άμεση επαφή με την πραγματικότητα, παραμένει μεταφυσικό αίτημα για τον άνθρωπο, ή αποτελεί (η πιο πάνω διαβεβαίωση) απλά μια νοητική σύλληψη (τη βάση μιας θεωρίας, ίσως).

Όμως στο επίπεδο που λειτουργούν οι άνθρωποι – με τον τρόπο που διαχειρίζονται την σκέψη τους – αντιλαμβάνονται μέσα από την δυαδική αντίληψη.

Ο Εαυτός και το άλλο.
Το Ον και η δραστηριότητα.
Ο Νους και η εμπειρία.
Ο Γνώστης κι η γνώση.
Ο Σκεπτόμενος κι η σκέψη, το υποκείμενο και το αντικείμενο.
Το Εγώ και ο κόσμος;

03 Ιανουαρίου, 2014

Φρίντριχ Νίτσε - Ο Ζαρατούστρα για το Νέο Είδωλο

Φρίντριχ Νίτσε - Ο Ζαρατούστρα για το Νέο Είδωλο

"Τάδε Έφη Ζαρατούστρα" (απόσπασμα)

Αλλού εξακολουθούν να υπάρχουν λαοί και κοπάδια, αλλά όχι στον τόπο μας αδέρφια μου. Εδώ υπάρχουν κράτη. Κράτος; Και τι είναι τούτο; Ελάτε τώρα! Ανοίξτε τα αυτιά σας, διότι πρόκειται να σας πως έναν λόγο για τον θάνατο των λαών.

Κράτος ονομάζεται το πλέον παγερό από όλα τα παγερά τέρατα. Επίσης, ψεύδεται παγερά. Τούτα τα ψεύδη σέρνονται έξω από το στόμα του: "Εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός". Ψέμα! Δημιουργοί ήταν εκείνοι που δημιούργησαν τους λαούς και κρέμασαν από πάνω τους μία πίστη και μία αγάπη. Έτσι υπηρέτησαν τη ζωή. Ολετήρες είναι αυτοί που στήνουν παγίδες για πολλούς και τις αποκαλούν κράτος. Κρεμούν από πάνω τους ένα σπαθί και εκατό επιθυμίες. Εκεί, όπου ακόμη υπάρχει λαός, το κράτος δεν νοείται, αλλά μισείται σαν ένα κακό μάτι και σαν μία παραβίαση των παραδόσεων και των νόμων.

Σας φανερώνω το εξής σημάδι: κάθε λαός μιλά την γλώσσα του καλού και του κακού του και γειτονικός λαός δεν την εννοεί. Έχει πλάσει την γλώσσα του για τον εαυτό του, σύμφωνα με τις παραδόσεις και τους νόμους του. Το κράτος, όμως, ψεύδεται σε όλες τις γλώσσες του καλού και του κακού και ψεύδεται οτιδήποτε κι αν λέει, ενώ έχει κλέψει οτιδήποτε κατέχει. Όλα του είναι πλαστά. Μασά με κλεμμένα δόντια, το δαγκωνιάρικο. Μέχρι και τα σπλάχνα του είναι ψεύτικα. Γλωσσική σύγχυση του καλού και του κακού: σας φανερώνω τούτο το σημάδι ως σημάδι τού κράτους. Πράγματι, τούτο το σημάδι υποδηλώνει την θέληση για θάνατο!

01 Ιανουαρίου, 2014

Η απόρριψη των Δασκάλων και των Διδασκαλιών στον Κρισναμούρτι

Η απόρριψη των Δασκάλων και των Διδασκαλιών στον Κρισναμούρτι
Ένα θέμα που συχνά αναφύεται και το οποίο αποτελεί κεντρικό σημείο στη διδασκαλία του Κρισναμούρτι, είναι αυτό της χρησιμότητας ή μη των δασκάλων και των σχολών.
Παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο ο άνθρωπος που πολέμησε όλη του τη ζωή τις αυθεντίες να εκλαμβάνεται ο ίδιος ως αδιαμφισβήτητη αυθεντία και τα λόγια του να επαναλαμβάνονται ως αυταπόδεικτες αλήθειες. Αυτό ίσως οφείλεται στην έλλειψη βαθιάς κατανόησης και στην ενδόμυχη ανάγκη πολλών αναζητητών να βρουν κάποιο σταθερό στήριγμα στην πορεία τους... Έτσι, ακόμα και η αμφισβήτηση που θα άνοιγε τον ψυχικό και πνευματικό χώρο των ανθρώπων μετατρέπεται σε ένα ακόμη νοητικό είδωλο.

Ο Δρόμος της εσωτερικής έρευνας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα και δεν υπάρχουν λεωφόροι που να οδηγούν μαζικά στην κορυφή. Κάθε βεβαιότητα και συναισθηματική προσκόλληση, ακόμα και στην αρνητική προσέγγιση της αλήθειας γίνεται ένα νέο, ανυπέρβλητο εμπόδιο. Ο ερευνητής καλείται να γίνει ένα είδος σχοινοβάτη και μάλιστα χωρίς προστατευτικό δίχτυ. Κάθε φορά που παρατηρεί να γέρνει αριστερά θα πρέπει να μετακινείται δεξιά και αντίστροφα, αν θέλει να μη χάσει την ισορροπία του. Η αναζήτηση ξεκινάει πραγματικά όταν φθάσει κανείς στο τέρμα των έτοιμων δρόμων, όταν δηλαδή βιώσει υπαρξιακά στην Α-πορία.

30 Νοεμβρίου, 2013

Ο Έρμαν Έσσε παραδίδει 66 μαθήματα καθημερινής σοφίας

Έρμαν Έσσε
Ο Έρμαν Έσσε δεν ήταν μόνο ένας σημαντικός συγγραφέας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του τα αφιέρωσε στην κηπουρική, στις ακουαρέλες που αγαπούσε να ζωγραφίζει και στα χιλιάδες γράμματα αναγνωστών του στα οποία απαντούσε. Πενήντα ένα χρόνια μετά το θάνατό του δίνει ακόμα απαντήσεις σε ερωτήσεις που αφορούν στη μοναξιά και τις δυσκολίες της συνύπαρξης, στις καθημερινές μας μάχες, στο πώς καθένας λανθασμένα οχυρώνεται στον εαυτό και τον εγωισμό του, στα λάθη, τις παραλείψεις, την έλλειψη περισυλλογής, την αυτοεκτίμηση.

Χάρη στο βιβλίο "66 Μαθήματα καθημερινής σοφίας" του Άλαν Πέρσυ, που κυκλοφόρησε μόλις από τις εκδόσεις Πατάκη (σε μετάφραση Αγαθής Δημητρούκα), ο Γερμανός συγγραφέας του "Λύκου της στέπας" παραδίδει ακόμα μαθήματα ζωής.

Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι ένας δρόμος προς τον εαυτό του, το πρόπλασμα ενός δρόμου, το προσχέδιο ενός μονοπατιού. Κανένας άνθρωπος δεν έφτασε να είναι εντελώς ο εαυτός του, ωστόσο, οι πάντες φιλοδοξούν να το κατορθώσουν, άλλοι στα τυφλά, άλλοι µε περισσότερο φως, ο καθένας όπως μπορεί,

Οι Γιόγκι του Θιβέτ

Θιβέτ, η γη του χιονιά, βρίσκεται αγκαλιά σε ένα μυθικό σύννεφο. Ήταν ένα μέρος άγνωστο για τον κόσμο πέρα ​​από τα τείχη του βουνού, για σχεδόν μια χιλιετία. Εξωτικές ιστορίες αφθονούν σχετικά με αυτούς τους απόκοσμους ανθρώπους στο τεράστιο οροπέδιο που αγκαλιάζεται από τα βουνά. Αλλά δεν ήταν μια χώρα που έπρεπε να γνωστοποιηθεί απότομα στους ξένους. Δυσπρόσιτο και απομακρυσμένο, το Θιβέτ παραμένει ένα αποκύημα φαντασίας για τη δυτική κοινωνία.

Όταν οι πρώτες αποστολές των δυτικών εισήλθαν στην απαγορευμένη γη στα τέλη του 19ου αιώνα, έφεραν πίσω τις πρώτες εικόνες που ο έξω κόσμος είχε δει ποτέ. Ήταν εικόνες που προκάλεσαν φανταστικές ιστορίες, αλλά ακόμη περισσότερο, φάνηκε σαν οι δυτικοί να ήθελαν να πιστέψουν στην μυθική Shangri-La, μια εύκρατη Ασιατική γη προστατευμένη από το εξωτερικό, που διέπεται από τη φιλοσοφία της συμπόνιας και της μη-βίας, ελεύθερη από τις κακουχίες ή διαμάχες.

30 Οκτωβρίου, 2013

Η μοναδικότητα του ανθρώπου και τα πεινασμένα φαντάσματα

Πλήθος
γράφει ο - Χρόνος & Ψυχή (απόσπασμα)


Συζητούσα λοιπόν με αυτό το φίλο σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, υπό τη Βουδιστική έννοια. Μια από τις πιο συναρπαστικές εκφράσεις της Βουδιστικής αντίληψης για τον άνθρωπο, αφορά στη σπανιότητα του γεγονότος να γεννηθεί κανείς στον κόσμο με ανθρώπινη μορφή, σε αντίθεση με τις άλλες μορφές ύπαρξης που αναγνωρίζει ο Βουδισμός: ζώα, φυτά, "θεοί", "θεές", "άγγελοι", και δαίμονες όλων των ειδών.

Στον συμβολικό ρεαλισμό της Θιβετανικής παράδοσης, τα ανθρώπινα όντα καταλαμβάνουν ένα μοναδικά κεντρικό χώρο σε όλο το κοσμικό σύστημα, ακριβώς ανάμεσα στους "θεούς" (που πέφτουν θύματα υψηλότερων ψευδαισθήσεων) και στα πεινασμένα φαντάσματα και τους κατοίκους των κατώτερων κόσμων. Σε αυτό τον κεντρικό κοσμικό τόπο, ο οποίος εμπεριέχει όλες τις παρορμήσεις και δυνάμεις όλων των υπόλοιπων κόσμων, μόνο ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να εργαστεί εσωτερικά, ώστε να ξεφύγει από τη σαμσάρα, τον χωρίς τέλος κύκλο της ψευδαίσθησης και του πόνου.

07 Οκτωβρίου, 2013

Τα τρία δοκίμια του Σοπενχάουερ

Σοπενχάουερ
Aπόσπασμα από το βιβλίο του Irvin D. Yalom, "Στον κήπο του Επίκουρου"


Τα τρία δοκίμια του Σοπενχάουερ: Αυτό που είναι ο άνθρωπος, Αυτό που κατέχει ο άνθρωπος, Αυτό που αντιπροσωπεύει ο άνθρωπος.

Ποιός από μας δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ώστε να χάνει κάθε αίσθηση του εαυτού του;

Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν του τίθεται κάποιο ερώτημα, αναζητεί την απάντηση προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα. Διατρέχει δηλαδή τα πρόσωπα των άλλων, για να μαντέψει ποιά απάντηση επιθυμούν ή περιμένουν.

05 Αυγούστου, 2013

Γκέμμα - Δημήτρης Λιαντίνης

Η "Γκέμμα" αποτελεί το κύκνειο άσμα του Δημήτρη Λιαντίνη. Εκδόθηκε το 1997 όμως κυκλοφόρησε ελάχιστο καιρό πριν ο ίδιος πραγματοποιήσει αυτό που περιγράφει στο κεφάλαιο "Εδώ Μεσολόγγι" του εν λόγω βιβλίου: Αυτοθέλητη έξοδο από τη ζωή.

Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.

Έτσι, από την άποψη της ουσίας, ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής. Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.

Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου. Γι' αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί και ομοιότητες, είναι συμπληρώματα και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.
Επόμενη σελίδα