Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Friedrich Nietzsche. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Friedrich Nietzsche. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

24 Δεκεμβρίου, 2012

Η θεωρία του σκοπού της ζωής (Φρίντριχ Νίτσε)

Η θεωρία του σκοπού της ζωής



αποσπάσματα από το βιβλίο "Η θεωρία του σκοπού της ζωής"
μετάφραση Χρύσα Αντωνίου – Εκδόσεις Δαμιανού


Η ευτυχία μου: Από τότε που κουράστηκα να γυρεύω, έμαθα να βρίσκω. Από τότε που κάποιος άνεμος μου εναντιώθηκε, ταξιδεύω με όλους τους ανέμους.

- Φρίντριχ Νίτσε

Πάντα βρίσκω όλους τους ανθρώπους, όπως κι αν τους κοιτάζω, με καλοσύνη ή κακία, να φροντίζουν για ένα πράγμα: Πως να εξυπηρετήσουν τη συντήρηση του είδους. Και φροντίζουν γι' αυτό, όχι από αγάπη για το είδος, αλλά γιατί δεν υπάρχει μέσα τους τίποτα παλιότερο, δυνατότερο, ανέλεκτο και πιο ακατανόητο από αυτό το ένστικτο, γιατί είναι αλήθεια πως το ένστικτο αυτό, είναι στην κυριολεξία η ουσία του είδους μας, η ουσία του κοπαδιού μας.

30 Μαΐου, 2012

Νίτσε κατά φιλοσόφων

Nietzsche
Από το βιβλίο "Το λυκόφως των ειδώλων", εκδ. "Κάκτος", Μεταφρ. Γ. ΔΡΑΖΙΑΝΗΣ


Με ρωτάτε για τις ιδιοσυγκρασίες των φιλοσόφων;... Υπάρχει η έλλειψη κάθε ιστορικής αντίληψης, το μίσος τους και για την ιδέα ακόμη του γίγνεσθαι, ο Αιγυπτιανισμός τους. Νομίζουν πως τιμούν ένα πράγμα όταν εξαλείψουν την ιστορικότητά του, "από τη θέση της αιωνιότητας" – όταν το μουμιοποιούν.

Όλα όσα επί χιλιετίες χειρίζονται οι φιλόσοφοι ήταν μούμιες ιδεών. Τίποτα το πραγματικό δεν ξέφυγε απ' τα χέρια τους ζωντανό. Σκοτώνουν, βαλσαμώνουν κι ύστερα λατρεύουν, αυτοί οι ειδωλολάτρες των εννοιών – γίνονται θανάσιμος κίνδυνος για τα πάντα όταν λατρεύουν.

21 Μαρτίου, 2012

Περί χριστιανών και Χριστιανισμού (Φρίντριχ Νίτσε)

Περί χριστιανών και Χριστιανισμού
Αποσπάσματα από το βιβλίο "Αυγή" (σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις), του

Οι ηθοποιοί της αρετής και της αμαρτίας

Ανάμεσα στους άντρες της αρχαιότητας που έγιναν ονομαστοί για την αρετή τους, υπήρχε, φαίνεται, ένας μεγάλος αριθμός που θεωρούνταν ότι έπαιζαν θέατρο μπροστά στους ίδιους τους εαυτούς τους: Είναι κυρίως οι Έλληνες που, καθώς ήταν ηθοποιοί από τη φύση τους, κατόρθωναν να προσποιούνται τελείως ασυναίσθητα και να το θεωρούν καλό να προσποιούνται. Επιπλέον, ο καθένας με τη δική του αρετή βρισκόταν σε αγώνα με την αρετή τού άλλου ή όλων των άλλων: Πώς θα μπορούσαν να μην συγκεντρώνουν όλα τα τεχνάσματα για να παρουσιάζουν τις αρετές τους, πρώτα στους εαυτούς τους, έστω και από συνήθεια! Σε τι θα χρησίμευε μια αρετή αν δεν μπορούσαν να τη δείξουν ή που δεν ήθελαν να τη δείξουν; Ο Χριστιανισμός έθεσε ένα τέλος σ’ αυτούς τους θεατρίνους της αρετής: Επινόησε τη συνήθεια να προβάλλονται οι αμαρτίες με τρόπο αποκρουστικό, να επιδεικνύονται, έφερε στον κόσμο την κατάσταση της ψεύτικης αμαρτίας (μέχρι τις μέρες μας αυτή θεωρείται ως η "καλή στάση" στους καλούς χριστιανούς).

04 Οκτωβρίου, 2011

Το δάγκωμα της οχιάς (Φρίντριχ Νίτσε)

Το δάγκωμα της οχιάς


Μια μέρα ο Ζαρατούστρας αποκοιμήθηκε κάτω από μια συκιά, επειδή έκανε πολλή ζέστη, και σκέπασε το πρόσωπό του με τα διπλωμένα χέρια του. Μια οχιά τον ζύγωσε και τον δάγκωσε στο μάγουλο, έτσι που ο Ζαρατούστρας φώναξε από πόνο. Όταν τράβηξε το χέρι από το πρόσωπό του, κοίταξε το φίδι. Εκείνο γνώρισε το βλέμμα του Ζαρατούστρα, στράφηκε αδέξια κι ετοιμάστηκε να φύγει.

"Όχι, μη φεύγεις!", είπε ο Ζαρατούστρας. "Δεν δέχτηκες ακόμη τις ευχαριστίες μου! Με ξύπνησες πάνω στην κατάλληλη στιγμή, γιατί έχω ακόμη πολύ δρόμο να κάνω".
"Έχεις μόνο λίγο δρόμο να κάνεις", είπε λυπημένα η οχιά, "το δηλητήριό μου φέρνει θάνατο".
Ο Ζαρατούστρας χαμογέλασε: "που ακούστηκε ποτέ, ένας δράκοντας να πεθαίνει από το δηλητήριο ενός φιδιού;", είπε. "Αλλά, πάρε πίσω το δηλητήριο σου! Δεν είσαι αρκετά πλούσια για να το σπαταλάς σε μένα"!

03 Ιουνίου, 2011

Νίτσε για όλους

Νίτσε
άρθρο του
γράφει ο


Ο άνθρωπος αγωνίζεται πρωταρχικά να επιβιώσει. Για να καταφέρει αυτό θα πρέπει να συντηρεί το σώμα του, να το προφυλάξει από κινδύνους και να συμβιώνει με άλλους. Αντίπαλο σ’ αυτά έχει το φόβο και την άγνοια. Ο φόβος οφείλεται στην άγνοια και η άγνοια στον φόβο. Βλέποντας τους άλλους να αγνοούν και να φοβούνται λιγότερο ή περισσότερο από αυτόν, πρέπει γρήγορα κι αυτός να λάβει μια θέση ώστε να εξατομικευθεί και να ξεχωρίσει. Μια επώδυνη λύση του άρει την ηδονή και μια ανώδυνη τη δημιουργία. Αυτό που πρέπει να κάνει τώρα είναι να βρει μια τρίτη λύση που να απαλύνει τις άλλες δύο.

10 Φεβρουαρίου, 2011

Τα Ελεύθερα Πνεύματα και η Γνώση

Friedrich Nietzsche
, "Ανθρώπινο, πάρα πολύ Ανθρώπινο"


Ο διάλογος των πνευμάτων

Κάθε λαός γεμίζει ντροπή όταν αναφέρεται κανείς σε μια τόσο θαυμαστά ιδανικοποιημένη κοινωνία φιλοσόφων: εκείνη των πρώτων Ελλήνων δασκάλων, του Θαλή, του Αναξίμανδρου, του Ηράκλειτου, του Παρμενίδη, του Αναξαγόρα, του Εμπεδοκλή του Δημόκριτου του Σωκράτη και των Θεών τους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βγαλμένοι από το ίδιο καλούπι και απο την ίδια πέτρα. Απουσιάζει απο αυτούς κάθε σύμβαση, γιατί στην εποχή τους δεν υπήρχε καμιά "τάξη" φιλοσόφων και λογίων. Είναι όλοι τους στη μεγαλειώδη μοναξιά τους, οι μόνοι που στην εποχή τους ζούσαν μόνον για τη γνώση. Κατέχουν όλοι την ενάρετη ενεργητικότητα των αρχαίων, χάρη στην οποία ξεπερνούν όλους τους μεταγενέστερους.

Οι γίγαντες φωνάζουν ο ένας στον άλλο ανάμεσα στα έρημα μεσοδιαστήματα των καιρών (της ιστορίας), και ο έξοχος αυτός διάλογος των πνευμάτων συνεχίζεται δίχως να ενοχλείται από τους θρασείς και θορυβώδεις νάνους που σέρνονται κάτωθέ τους.

Friedrich Nietzsche
Επόμενη σελίδα